Gerrit bedankt


En toen ……….
En toen was het zover: de laatste busrit van chauffeur (Gouden) Gerrit met bewoners van St. Elisabeth op 27 maart 2018.
Omdat Gerrit de hele wegenkaart van half Gelderland uit zijn hoofd kent, heeft hij de route bepaald.
Het werd weer een rit langs vele dorpjes waarvan wij niet eens wisten dat ze bestaan. Onderweg heeft Gerrit weer van alles verteld wat voor ons interessant was.
We zijn over de Lage Lochemseweg gereden. De molen van Warken gezien. Ooit van gehoord???
Door de bossen van landgoed Velhorst. Het landgoed ligt goed verborgen tussen veel, heel veel rododendrons. We hebben meer landgoederen gezien waar veel rododendrons staan. Helaas niet kunnen achterhalen waarom er zoveel groeien.
Verder over de brug over het Twente kanaal. Dit is met de hand gegraven in 1930 en werd in gebruik genomen in 1938. Er waren toentertijd veel graansilo’s langs het kanaal.
En weer langs een landgoed: ’t Ross.
In het plaatsje Laren wees Gerrit ons op het standbeeld van Albert Mol.
We vervolgden de rit door het buurtschap Wippert. (What’s in a name………)
Bij Bensbergen waren ze bezig met het paasvuur bouwen. Zij hebben vaak het grootste paasvuur.
Toen richting Holterberg. Gerrit vertelde dat er een schaapskudde komt op de Holterberg. Hard nodig om de heide weer in volle bloei te laten komen. Aan de ene kant van de weg was de heide al helemaal “opgeschoond”.
Na de Holterberg volgde Raalte. De tocht daar naar toe ging door de bossen. Daar was heel goed te zien wat een ravage de flinke storm had aangericht. Dikke en dunne bomen waren als lucifershoutjes omgewaaid.
Via de Hellendoornse berg naar Ommen. Weer zo’n dorpje waar wij het bestaan niet van wisten.
Verder naar Dalfsen. Gerrit vertelde dat daar een zwaarbewaakte gas opslagplaats ligt. (Precies weet ik het niet meer.)
Langs kasteel Regteren. Dit ligt op een eiland en wordt nog altijd bewoond. De gravin van Regteren is vorig jaar overleden en haar neef heeft het geërfd.
Besloten werd om koffie pauze te houden in Madrid. Ja, echt waar hoor. Maar toen we bij Madrid aan kwamen was het gesloten……….
Omgekeerd en weer richting Dalfsen.
Bij brasserie “De VII deugden” koffie gedronken. Met gebak en ( ja, daar is tie weer) kroket.
Bijzonder gezellig met mooi uitzicht op de zgn Blauwe Brug over de Vecht.
Terug via Hoornhorst (ook nog nooit van gehoord). Gerrit wees ons op een kunstwerk langs de weg: De zwevende kei. Nou ja, het zal wel kunst zijn.
Via Emmen weer terug gereden. Langs het huis waar Ruud Lubbers heeft gewoond. Die heeft wel moeten genieten daar, het huis was niet te zien door de prachtige natuur erom heen.
En ja hoor, weer een landgoed onderweg ; Landgoed Karsten. Gerrit heeft daar nog iets over verteld (over zijn zwager?), maar dat weet ik niet meer.
Door buurtschap Middel, langs huize Boksbergen verder naar huis.
Gerrit heeft ons nog even het particuliere verpleeghuis laten zien in Molenenk (?).
Schitterend aan de buiten kant. Wil je er wonen dan is de huur 5.000 euro per maand!
Via de file bij Deventer kwamen we weer om 17.45 bij ons eigen (t)huis St. Elisabeth.
Ongetwijfeld staan er onjuistheden in dit verhaaltje. Het was ook zo veel wat we weer gezien en gehoord hebben!!!!!
Ja, dat krijg je als Gerrit de chauffeur is.
Lieve Gerrit, wij willen je bedanken voor al die geweldige, prachtige, gezellige, leerzame, interessante ritten die we met jou mochten maken!!!!!!!
Het ga je goed!!!!!!!
Namens bewoners St. Elisabeth, Zutphen
Heleen Jordaan

 

De Middelste Molen

Verslag van een uitstapje naar De Middelste Molen

Woensdag 21 maart kwam om 10 uur de bus van Stichting Bus Zutphen, met chauffeur Menno,  voorrijden voor ons maandelijks bus uitstapje.

In de ochtend een rondrit door de mooie omgeving. Om de lentekriebels te verhogen ging de bus de IJssel over naar de Achterhoek. Eerst langs Huize Baak met het ‘tapijt’ van sneeuwklokjes en daarna richting Vorden, langs kasteel Hackfort met een bont gekleurd voorplein door de vele krokussen.

Het middag uitstapje ging naar Papierfabriekje en museum de Middelste Molen in Loenen.

In de sinds januari in gebruik genomen ontvangstruimte, keken we naar een film over het ontstaan van de papierindustrie en het maken van papier aangedreven door een waterrad en een stoommachine.

Daarna gingen we o.l.v. gids mevr. Groen naar het waterrad. Door de afgelopen vorstperiode zat er nog enorm veel ijs rondom het rad. In de papierwinkel liet de gids ons verschillende soorten papier zien die in de molen gemaakt worden. Door toevoeging van bijv. rietpluimen, shag, olifantenpoep of spijkerbroekenlompen aan het proces, krijgt het papier een soort van watermerk met pluimen, shagdeeltjes of een mooie blauwe kleur door de jeans. In de molen zelf werd het proces van papier maken uitgelegd en namen we een kijkje in de stoommachine kamer. Mw. Groen gaf een demonstratie papierscheppen en daarna mochten ook de bewoners dit uitproberen. Dit leverde een zeer mooi resultaat op. Als afsluiting dronken we een kopje koffie / thee in de ontvangstruimte en reden we via ‘de binnenlanden’ terug naar Klein Engelenburg. We kregen nog een toegift van een mooie ree die op 15 meter van de bus door het weiland mee huppelde. Bewoners waren er unaniem over eens; ‘het was een ontzettend fijne en ook nog leerzame middag’.

Hieronder treft u een aantal foto’s.

20180321_15141820180321_15124520180321_14553720180321_152220

Met vriendelijke groet,

 Jolanda Jansen – Peters        

Zorghotel / Administratie Klein Engelenburg

aanwezig op maandagmiddag, woensdag- en vrijdagmorgen

 

KLEIN ENGELENBURG | Spoorstraat 1 | 6971 CA Brummen

0575-567080

j.jansen@domusmagnus.com    www.domusmagnus.com

 

 

Ingezonden verslag van een busrit

Van: Heleen Jordaan <heleenindia@hotmail.com>

Onderwerp: Busritje

Bericht inhoud:

Vier seizoenen busrit

Maandag 12 februari mochten wij, bewoners van Sint Elisabeth in Zutphen, weer met de bus mee.

Zo’n busritje in de middag duurt een paar uurtjes. Deze rit leek wel een hele dag te duren.

We zijn gereden door Oeken, Tonden, Hall, Uddel, Hoog Soeren, Kootwijk, Elspeet, Vierhouten. Verder weet ik het niet meer, teveel!

Alle vier seizoenen hebben we gezien, gehoord en gevoeld!

We zijn begonnen in de zomer: witte wolken in een verder stak blauwe hemel met een felle zon bij vertrek.

De kale bomen, struiken en velden laten de herfst nog zien. We konden nu goed door de kale bomen verder kijken. Het blijft toch wonderlijk dat al die kale takken van de bomen over een paar maanden weer zwaar zijn van kleurige bloesem en bladeren!

En dat het nog winter is was goed te zien op de wegen en fietspaden, maar vooral omdat er nog sneeuw lag tussen de bomen in het bos. Vooral in de hoger gelegen weggetjes.

Vele omgewaaide bomen liggen nog in het bos. Met wortel en al zijn ze uit de aarde gerukt. Ja, het was ook een hevige storm toen!

Heel bijzonder was het toen we een teken van de komende lente tegen kwamen: een wild zwijn met vijf jonge zwijntjes stak vlak voor de bus de weg over!!

Dat hadden we nog nooit meegemaakt!

In Vierhouten hebben we pauze gehouden in restaurant “De Vossenberg”.

Koffie met appeltaart is helemaal uit de “mode”. Nieuwe trend is nu koffie met een kroket.

Maar nog veel meer hebben we gehoord tijdens de rit van onze chauffeur Klaas Jellema.

Hij vertelde onder meer waarom er tegenwoordig gras gezaaid wordt tussen de stoppels van de mais velden.

In de omgeving van een van de dorpen waar we doorgereden zijn waren voorheen veel boerderijen met koeien. Door de MKZ een aantal jaren geleden moesten daar alle koeien afgemaakt worden.

Veel boeren zijn toen overgeschakeld naar het telen van planten en bloemen. Buiten en in kassen.

Zo heeft Klaas meer weetjes verteld die interessant waren om te horen.

Natuurlijk moeten we onze vrijwillige begeleiders ook complimenteren. Dit keer Alie en Diny. Met veel geduld, behulpzaamheid en een opgewekt humeur maken zij ieder ritje weer heel gezellig!! Zonder hen en de chauffeur geen leerzame busritjes!!!!!

Bijzonder tijdens deze rit is het gedenkteken in Hall.

Hieronder alle informatie daarover.

Dit is mijn verhaaltje over een bijzonder interessant busritje!!!

We hebben allemaal genoten!!!!

Heleen Jordaan

Cornelis Johannes van Doorn

Monument voor Cornelis van Doorn

 

Een busje vol geladen

Busreisje Stichting Bus op vrijdag 6 oktober 2017

 

Onlangs was ik met een oude van dagen op stap. En een groepje jongelui van de dagbesteding van de Borkel uit Gorssel. Nee, dat is flauw. De chauffeur is nog fit en jong. Van geest in elk geval. Hij kon de club “toeristen” nog prima aan. Heel goed zelfs. Hij heeft ons een erg leuke middag bezorgd. De chauffeur, mijn vader, die zijn dochter een middagje meenam naar zijn werk.

Op vrijdag 6 oktober liet ik mij door Lambert in de mooie Stichting Bus-bus voorrijden op de parkeerplaats van de Borkel.

Mij niet onbekend, ik heb er namelijk tot voor kort met plezier gewerkt. Dat maakte het reisje extra leuk. Ik hoopte nog een paar oude bekenden en bekende ouderen te treffen en in onze bus te kunnen laden. En jawel hoor, er waren er nog een paar die me niet vergeten waren. Maar omdat het altijd leuk is om nieuwe contacten te maken mochten de oude ónbekenden natuurlijk ook mee. Met ons achten, waaronder ook begeleidster Ellen, namen we plaats en lieten we ons rijden. Zoals gebruikelijk waren de mannen in de minderheid. Twee stuks, waarvan de chauffeur er al één was. Maar daar leken ze niet angstig door te worden. Dapper gingen ze ons voor door samen voorin te gaan zitten. Geen vuiltje aan de lucht. Op een paar spatjes regen buiten de bus na.

De tocht zou door de omgeving van de uiterwaarden van de IJssel gaan. Ik liet me verrassen.

En dat gebeurde, ik was verrast. Ik noemde ons eerder al toeristen en met name mijzelf, omdat ik echt uit de omgeving van de afgelegde route kom, maar toch heel veel plaatsen en plekken tegen ben gekomen die ik nog niet eerder zag. De uiterwaarden van Zutphen en Gorssel waren me bekend, maar nu weet ik dat wanneer je wél verder kijkt dan dat je neus lang is je nog veel meer meters onschatbare uiterwaarden kunt vinden. Alle uitleg die Lambert erbij gaf was interessant en nieuw voor me. En met regelmaat hoorde ik ook verbaasde klanken uit de rest van de bus komen. Uitspattingen als “oh?” en “ach!” waren goed vertegenwoordigd. In de meest positieve vorm. Wist u bijvoorbeeld dat het rijtje huisjes, wat een beetje vreemd staat midden in het weidse landschap nabij Fortmond, voormalige arbeiderswoningen waren voor vroegere medewerkers van de steenfabriek aldaar? Nee, wist u waarschijnlijk niet. Lambert deed hierbij ook af en toe zelf nog wat nieuwe kennis op door te luisteren naar de informatie van de man rechts van hem, die je bijna zag azen op de microfoon. Maar de bescheidenheid van de beste man hield hem tegen en zo werden de weetjes opgedaan tijdens fietstochten, op zachte toon doorgegeven aan de chauffeur. Die ze dan gelukkig wel verder doorgaf aan de rest van de bus. Een mooi samenspel.

De reis bracht ons via de Worp (U weet wel, van Bert van Marwijk) door plaatsen als Terwolde, Welsumerveld en Welsum. En langs Buizerds en Blonde d’Aquitaine koeien. Op de prachtige lange dijk brak plots de zon nog door. Maar dat wisten we al, want daar had Lambert een app voor. Een prachtig gezicht leverde het op. We reden door naar Veessen, ook nog nooit van gehoord. Waar we door middel van een recent geplaatste, strakke, ellenlange brug, waar ik het bestaan niet van afwist, de uiterwaarden trotseerden. Hoe mooi de combinatie van zon en het landschap kan zijn werd eens te meer duidelijk toen we met bus en al op de pont het water op gingen om de oversteek naar Wijhe te maken. Letterlijk schitterend was het, om omringd door groen en voorzichtig doorkomende herfstkleuren, de zon het water van de IJssel te zien raken.

Eenmaal de IJssel over en een nieuwe provincie ingereden, ontdekten we naast Olst ook kleine plaatsjes als Boerhaar, Den Nul en Duur. Daar zagen we mooie dijkhuisjes en ondergelopen landerijen. In de Duursche Waarden gingen we “op Duur” en op chic een betaalbaar kopje koffie drinken in het infocentrum. Na de koffie en het koekje stapten de dames en heer weer in om de terugtocht naar Gorssel in te zetten. We genoten verder van de omgeving en de toelichtingen van Lambert, onze gids van dienst, die met een vriendelijke glimlach onvermoeibaar leek. Wat kan het toch onverwacht mooi zijn, de natuur zo dicht bij je eigen voordeur. Via Diepenveen en Deventer en met een grapje en een voorzichtig liedje kwamen we zonder kleerscheuren aan in Gorssel. De gevreesde file was gelukkig nog niet op gang gekomen. Zelfs dat zat mee. 

We evalueerden kort en kwamen tot de simpele conclusie dat het een ontzettend leuke middag en 90 mooie kilometers waren geweest. De mensen hebben genoten en ik heb genoten. Mijn vader zorgt maar wat goed voor de mensen in “zijn” bus. Niet alleen door ze rond te rijden maar ook door hartelijk, behulpzaam, geduldig en geïnteresseerd te zijn. Er is een goede zorgmedewerker verloren gegaan aan hem, maar hij haalt dat nu, na zijn pensioen nog een beetje in. En dat maakt me toch trots op mijn vadertje.

Tot slot een mededeling van huishoudelijke aard: Gefeliciteerd Stichting Bus, met jullie jubileum! De chocolaatjes waren heerlijk. En heel snel op.

Graag tot een volgende rit! 

Vriendelijke groet, 

Minke Kouwenberg

Een gouden commentaar

Van: Heleen Jordaan
Onderwerp: Busrit met St. Elisabeth, 3 oktober 2017

Bericht inhoud:
Vorige week mochten wij, bewoners van St. Elisabeth, weer mee met het busritje.
Bus Ritje? Het werd een echte verrassingstour!
Samen met chauffeur Gerrit hebben we besloten een tocht door Salland te maken.
Allemaal kleine binnenweggetjes met wisselende landschappen. Hier en daar konden we ver zien omdat de mais was geoogst.
En soms was de zon aan de linkerkant te zien en tegelijkertijd een donkere regenwolk aan de rechterkant. Maar we hebben geen drup regen gehad!
We hebben genoten van de vele kleine dorpjes waar we doorheen kwamen.
Door Heeten, Heino, Bathmen, Wijhe, Hellendoorn en nog een paar, maar die weet ik niet meer.
Ook door buurtschappen gereden.
Het mooiste was wel dat Gerrit over ieder dorp of buurtschap iets kon vertellen.
Bij restaurant De Tonne in Hellendoorn hebben we koffie gedronken. Bij de koffie werd een piepklein glaasje met likeur en slagroom geserveerd. En natuurlijk bijna allemaal appelgebak of een tosti gegeten.
Prachtige terug reis naar Zutphen. Helemaal langs de IJssel. De rivier schitterde in de zon. En Gerrit vertelde ons weer mooie verhalen over wat er onderweg allemaal te zien was.
Maar ook de vrijwilligers Alie en Diny moeten we niet vergeten!! Zonder hen geen busritjes………
Voor ons was deze busrit echt interessant en bijzonder. Kortom een rit met een gouden randje. Gerrit verraste ons ook nog allemaal bij thuiskomst met een zakje heerlijke chocolade t.g.v het 40 jarig bestaan van de bus.
En natuurlijk GOUD VOOR GERRIT!!!
Hartelijk dank namens de bewoners van St. Elisabeth!!
Vriendelijke groet,
Heleen

Dit bericht is onverkort geplaatst. Namens Gerrit (Vasse) dank voor dit lovende commentaar. (redactie)

 

 

Gezegend

Bedevaart naar Kevelaer

Zo af en toe verzorgt Stichting Bus Zutphen ook heel speciale ritten. Eenmaal per jaar, op zaterdag, haalt in alle vroegte, Joop de vaste chauffeur voor deze rit, de bus uit de garage. Want al om 8.30 uur wordt er vertrokken naar Kevelaer. Dan is de bus vol met vier bewoners in een rolstoel en evenzovele begeleiders.

Kevelaer is een bedevaartsplaats in de Duitse deelstaat Noordrijn Westfalen een aantal kilometers over de grens bij Venlo. De bewoners van Sutfene gaan dus vandaag op bedevaart naar dit Mariaoord.

Volgens de overlevering wordt in Kevelaer al sinds 1642 een als wonderbaarlijk beschouwde afbeelding van de Maagd Maria, vereerd. De afgebeelde Maria staat ook bekend als de “Troosteres der Bedroefden”.

De marskramer Hendrick Busman zou van de Maagd Maria zelf tot driemaal toe de opdracht hebben gekregen voor haar een kapelletje te bouwen. Dit gebeurde in 1642 op de Kevelaerse Heide. Al gauw kwamen er pelgrims en gebeurden er wonderbaarlijke genezingen. Een aantal jaren later werd er een bedevaartskerk gebouwd, de huidige Kaarsenkapel. En nog weer enkele jaren later werd om de bidzuil een barokke koepelkapel gebouwd, de Genadekapel. In de 19e eeuw verrees de grote Mariabasiliek die in 1923 tot basiliek verheven werd. De kern van de verering in de Genadekapel betreft een papieren devotieprentje van Maria. Omdat er steeds meer genezingen werden toegeschreven aan de voorspraak van de Heilige Maagd in Kevelaer werd het ook voor veel Nederlandse katholieken in het protestantse noorden van Nederland, waar alle katholieke geloofsuitingen verboden waren, een belangrijke plek. En dat is nog steeds het geval. In de Kaarsenkapel wordt als dank voor genezingen geofferd. Vaak waren (en zijn) dat waskaarsen in de vorm van het lichaamsdeel dat genezen is.

Het is een kleine honderd kilometer naar Kevelaer en de bedevaartgangers uit Zutphen komen rond 10.00 uur op de plaats van bestemming aan. En ze zijn niet alleen. Een bonte stoet van mensen en dieren trekt voorbij en bezoekt de kapellen en de basiliek. Er komen ook allerlei gezelschappen naar Kevelaer zoals fietsclubs. Dat is ook deze zaterdag het geval. Alle fietsers worden met fiets en al gezegend en ook over de aanwezige hondenclub van tekkels met hun baasjes vloeit rijkelijk het wijwater. Het is een komen en gaan van mensen, lopend en in rolstoelen, groot en klein, dik en dun. En allemaal worden ze gezegend. Zo ook de passagiers van de bus.

Het is een bijzondere belevenis die je, als je een gezegend mens wil zijn, niet aan je voorbij kunt laten gaan.

Na een mooie dag keert de bus weer huiswaarts en om 21.00 uur komen alle passagiers weer behouden en geestelijk (en lichamelijk) verrijkt, thuis en kan de bus weer de garage in.

Namens Joop Draayer,

Lambert Kouwenberg

 

De Hei Op

Een van onze passagiers, mevrouw Maaskant, leverde de redactie het hierna volgende verslag van de busrit voor St Elisabeth op maandag  4 september 2017. We zijn haar zeer erkentelijk voor deze bijdrage.

 

Bustocht

We beginnen feestelijk. Stichting Busje bestaat 40 jaar. Dat wordt gevierd met een “Lang zal ze leven in de gloria!” Alie, onze begeleidster versiert de bus met vijf ballonnen en er wordt door de chauffeur getrakteerd op chocolaatjes. De stemming zit er dan al goed in.

Vrolijk begonnen we aan de tocht naar de Holterberg. We genoten allen van de fijne streken waar we door reden. Niks snelweg! Tot Laren, toen was het Stop! Hier werd Kermis gevierd. Omleiding geen punt. We reden via Markelo richting Holten. Even een discussie over de televisietoren van Markelo en door naar Holten.

Aangekomen bij de heide, was deze al voor driekwart uitgebloeid. Maar het was wel de moeite waard. Vlinders niet gezien maar wel veel mestkevers, allemaal dood! Het loeppotje kwam goed van pas, mooie vergroting.

Onderhand was het koffietijd! Maar niks koffie, alles was gesloten. Dus maar van dorp naar dorp en eindelijk, in Eefde aangekomen bij “Het Trefpunt” is er zowaar koffie en kroket. De smaak van koffie was als nectar. Zo gingen we heel tevreden naar het Sint Elisabeth terug.

Dank aan chauffeur Menno en de vrijwilligsters. Het was een fijne middag.

Uw verslaggeefster was Ger Maaskant.

Mevrouw Maaskant is opgegroeid tussen de kastelen van Vorden en heeft de opleiding tot IVN gids gedaan. Ze heeft veel van haar kennis over de natuur aan leerlingen van de basisschool overgedragen. Nog altijd (91 jaar) vertelt ze graag over de natuur en heeft ze een boekenkast vol met natuurboeken. (redactie).

struikheide (calluna)

struikheide (calluna)

 

dopheide (erica)

dopheide (erica)

23 IMG_8675AZ

De Posbank is weer paars

Het is een prachtige zonnige dag, als we c.a. 14.00 uur vertrekken met bestemming ‘De Posbank ‘ .

De terrassen in Gorssel zitten vol vrolijke vakantie vierende mensen. Het lijkt aanstekelijk te werken op de deelnemers in de bus. Voordat we de recent gerenoveerde oude brug in Zutphen oprijden, werpen we nog even een blik op de nieuwe spoortunnel. We rijden vervolgens via Brummen en Leuvenheim richting Dieren. Voordat we Dieren binnenrijden, staan we nog even stil bij het enorme verval tussen de sluis van het Apeldoorns Kanaal en de Gelderse IJssel, soms meer dan 10 meter. Ook hier is de invloed van de Hoge Veluwe al zichtbaar. De nieuwe traverse, wandelbrug en spoortunnel in Dieren beginnen langzamerhand vorm te krijgen. Wat een vakmanschap!  Zodra we Ellecom voorbij zijn zien we de contouren van De Posbank langzaam vorm krijgen. Aangekomen bij De Steeg, rijden we van hieruit De Posbank op. We beseffen opnieuw dat deze stuwwal, ontstaan in de voorlaatste ijstijd dit glooiende heuvellandschap heeft doen ontstaan, met zijn grillige en steile smeltwaterdalen.  Als dan ook nog de heide in bloei staat, is het plaatje helemaal compleet.

Aangekomen bij ‘De Posbank’ zelf, op een hoogte van ca. 75 meter boven NAP genieten we van een enorm weids uitzicht richting De Liemers,  Montferland en Emmerich. We besluiten via de Posbank door te rijden naar Kasteel Roosendael met zijn imposante tuinen, vijvers en beken. De ronde Donjon verdedigingstoren uit ca. 1314 is nog overgebleven van het oorspronkelijke kasteel.

De beroemde Franse architect Daniel Marot was hier omstreeks 1722 verantwoordelijk voor de ontwerpen van de tuinen op dit landgoed, waaronder de schelpengalerij. ( Later ‘de bedriegertjes ‘ )

Aangekomen bij de oranjerie, leek het activiteitenbegeleidster Wilma van Gerrevink een goed idee, hier op het zonnige terras met uitzicht op de kasteeltuin een pauze in te lassen. Even later genoot iedereen van de koffie of thee met welverdiende heerlijke gember scones.

Tijdens de terugreis zijn we nog even langs de standbeelden gereden in Rheden van Simon Carmiggelt en zijn vrouw Tini, zittend op een bank, uitkijkend over de voormalige IJsselloop van voor de aanleg van de vierbaansweg. Jarenlang kwamen ze hier vakantie houden.

Tenslotte hebben we het plaatsje Ellecom met zijn authentieke dorpsbrink en tufstenen kerkje nog even bewonderd en vooral ook het uitzicht over de IJsselvallei, waar het smeltwater van de stuwwal ‘de Posbank’ uiteindelijk zijn weg vond.

Eenmaal terug in Gorssel nam iedereen in vakantiestemming, vrolijk en voldaan afscheid van elkaar.

Frans Bernards

Chauffeur

Oostvaarders op de Batavia

Verslag van het chauffeursuitje 29 juli 2017

In een mooie zwart/grijze uitmonstering staat er een mercedesbus met chauffeur te wachten op het parkeerterrein van Bronsbergen. Om kwart voor negen zijn bijna alle passagiers aanwezig om aan boord te gaan om de reis naar Lelystad aan te vangen. Bijna allemaal want onder andere ondergetekende is door een misverstandje te laat van huis gegaan. Dat is een behoorlijke afgang maar een echte aanvaring met organisator John Sas kan met oprechte excuses voorkomen worden. Om de verloren tijd in te halen rijden we rechtstreeks naar de Bataviawerf aan de haven van Lelystad. We zijn met 15 mannen en één vrouw, de partner van John. Op de valreep gaat zij onverwacht mee in de plaats van Jeanette die niet is komen opdagen. Zo kan zij een oogje in het zeil houden bij al die mannen. Eén plaats in de bus blijft symbolisch vrij voor Toon die ons helaas ontvallen is. Wat zou hij van de reis genoten hebben!

IMG_4515

Om vijf voor half elf, op tijd dus, stopt de bus voor de Bataviawerf na een voorspoedige reis waarbij we voorzien zijn van koffie, koek, frisdrank en andere versnaperingen. In de hal bij de entree krijgen we al een beetje beeld van de 17e eeuw met een model van de driemaster Batavia een VOC Retourschip. Daarna worden we uitgenodigd een film over het Batavia project te gaan zien, een voorproefje van wat we later “in het echt” zullen zien. Met steeds meer ontzag maken we kennis met de ongelooflijke prestatie die hier geleverd is. Met heel veel enthousiaste vrijwilligers en deelnemers aan een werkervaringsproject is er, onder leiding van scheepsbouwmeester Willem Vos in tien jaar tijd, minutieus een houten schip gebouwd op basis van het gevonden wrak, oude plaatjes, tekeningen, verhalen en heel veel gissen en logisch redeneren. Vooral de binnenkant van het schip was en is een probleem omdat er zo weinig over bekend is.

IMG_4518

Onder leiding van een voortreffelijke gids die in het dagelijks leven een fysiotherapeute uit Arnhem is, lopen we het terrein op waar een aanvang is gemaakt met de bouw van een waterschip en daarnaast, heel groot, de kiel met het raamwerk van het admiraliteitsschip “de 7 provinciën”. Helaas zal dit 2e schip nooit verder afgebouwd worden wegens een groot gebrek aan financiën. Het kleurige beeld op de boeg is er al wel evenals de achterkant, de eveneens zeer kleurige spiegel (kleur was een teken van rijkdom). Via wat werkplaatsen lopen we vervolgens naar het pronkstuk, De Batavia, in de haven. Om bij storm mastbreuk te voorkomen zijn van twee van de drie masten de bovenste stukken naar beneden gehaald. Desondanks is het een imposante aanblik het schip te zien liggen met net boven de waterlijn de 9 geschutspoorten voor de kanonnen. In totaal gingen er ruim dertig kanonnen mee op de reis naar de Oost. Er zwermen tientallen zwaluwen rond het schip die, aan de witte uitwerpselsporen te zien, hun nesten in en tegen het schip aan hebben. En als we het dan toch over ontlasting hebben: de gids wijst ons op twee vierkante houten buizen onder de boegspriet, de twee poepdozen voor de matrozen. Op het achterschip zullen we later op de omloop aan de buitenkant nog twee van deze houten toiletten vinden voor de passagiers en de officieren ook met directe lozing in zee. Als we om het schip heen lopen zien we talloze details zoals de nar die door een patrijspoort hangend symbolisch de roerganger in de gaten houdt en de kollossale lamp (verlichting door middel van kaarsen) die aan de achtersteven boven de spiegel hangt en de enige verlichting voor de overige scheepvaart vormde.

IMG_4521

Via een loopbrug kunnen we op het bovendek van het schip komen en staan we aan de voet van de grote mast; die is enorm. Het gedeelte vóór de grote mast is het domein van de matrozen die beslist niet achter de grote mast mochten komen want daar vertoefden de officieren en eventuele passagiers. Een relatief grote en luxe ruimte is er voor de notabelen die onder andere een kaartentafel en oriëntatieinstrumenten herbergt. Men heeft de ruimte enigszins ingericht maar dit is een beetje op de gok gebeurt want er is heel weinig over bekend. Zo is bijvoorbeeld niet duidelijk waar en hoe de mensen sliepen gedurende die lange reis van 8 maanden. We dalen een trap af en komen in de ruimte waar de kanonnen staan en de grote winch om de zeilen in een andere stand te zetten (brassen). Overal zitten er in de vloer beugels en overal zijn er touwen gespannen; het is uitkijken geblazen waar je loopt. Op dit zelfde dek is o.a. ook de keuken met een kookpot boven een open vuur. Ik ben benieuwd wat de pot toen zoal schafte. In elk geval werd er soms kip gegeten want die ging als levende have mee. Het is allemaal zo indrukwekkend dat je er een boek over zou kunnen schrijven en dat is dan ook meerdere malen gebeurd.

IMG_4532

Maar aan alle indrukken is nog geen eind gekomen. We dalen immers nogmaals een trapje af (op handen en voeten) en komen dan op een tussendek waar je slechts gebukt kunt lopen en op sommige plaatsen dat niet eens. Dit is de ruimte voor op de heenreis de soldaten die afgeleverd moeten worden in Batavia als vervanging van het garnizoen aldaar. Het is duidelijk dat deze soldaten echt geen luizenbaantje hadden. Op de terugreis werd hier de meest kostbare lading ondergebracht voor een belangrijk deel bestaande uit specerijen waaronder peperdure peper. Nog een verdieping lager, onder in het ruim, werd de zware lading (steen en dergelijke) opgeslagen die tevens nodig was als ballast om het schip redelijk stabiel en drijvende te houden. Op dit moment liggen er loodpakketten in en grote betonblokken die er redelijk gemakkelijk uit te takelen zijn met de huidige hulpmiddelen (maar hoe zou dat in de 17e eeuw gegaan zijn?).

IMG_4555

Een schrikbeeld vind ik het als je je de zeer beperkte sanitaire voorzieningen van toen voorstelt. Honderden mensen in een beperkte, grotendeels afgesloten ruimte met slechts 4 poepdozen, nauwelijks mogelijkheden voor het wassen van lijf en kleding en met zeeziekte enz……. Wat een stank zal dat gegeven hebben.

Gelukkig kunnen wij, verrijkt met talloze indrukken uit het leven van onze zeevarende voorouders en met een enorme bewondering voor het bouwkundig vakmanschap van toen (en nu) weer de buitenlucht in waar we aan de wal nog een smederij en een zeilmakerij bezoeken. We stellen velerlei vragen die allemaal door onze gids beantwoord worden. We danken onze rots in de branding voor haar enthousiaste en met vele scheepstermen* doorspekte presentatie en hebben veel lof voor haar grote kennis van de geschiedenis van de 17e eeuw. Men moet nu alle zeilen bijzetten om de Batavia in behoorlijke staat te houden en telkens weer op te kalefateren. Het is te hopen dat dit lukt. In elk geval bestaat zij al veel langer dan de oorspronkelijke Batavia die na zeven maanden op de eerste reis naar Java ten westen van Australië schipbreuk leed en als wrak werd teruggevonden. Van de 340 opvarenden zijn er uiteindelijk maar een kleine 70 naar Nederland teruggekeerd.

Op een bankje voor de ingang van de werf genieten we van onze meegebrachte lunch aangevuld met koffie en frisdrank uit de ruime koelbox van John.

Daarna zetten we met de bus koers naar het bezoekerscentrum van de Oostvaardersplassen waar we door een medewerker van Staatsbosbeheer worden ontvangen die bevestigt dat er een gids voor ons klaar staat om ons, na de vertoning van een film over het uitgestrekte natuurgebied van de Oostvaarderplassen, door een klein gedeelte van het gebied te loodsen en ons over het reilen en zeilen van de natuur te vertellen.

In het kloffie van Staatsbosbeheer leidt vrijwillig gids Geert van Rijbroek ons vanaf het bezoekerscentrum door een gedeelte van het gebied dat bekend staat als de Driehoek (aan de oostkant en ten noorden van de spoorlijn). Al direct bij het begin zien we, tot verbazing van sommigen, staande op een bruggetje de karpers zwemmen die zich hier terecht heel veilig voelen want ze hebben geen natuurlijke vijanden (er zijn hier nog geen meervallen). Er is een explosieve toename van deze vis die dan ook weggevangen moet worden. Dat gaat vrij gemakkelijk en met tonnen tegelijk. Aan beide kanten van het betonnen pad (dit gedeelte van het gebied is rolstoeltoegankelijk!) zien we wat bomen betreft voornamelijk wilgen. Die gedijen goed en groeien snel in dit natte gebied maar hebben geen erg lange levensduur (35 à 40 jaar) omdat ze aangetast raken door de watermerkziekte. Ook als ze omvallen krijgen ze vaak weer nieuwe uitlopers. Naast de gebruikelijke moerasplanten en riet is er op het ogenblik een overdaad aan mosterdzaadplanten. Het is een wuivende gele zee. Dit is heel mooi als je er overheen kunt kijken maar als je er tussendoor loopt heb je helaas weinig overzicht en zie je niet wat er op de grond gebeurt. Daarom hóren we ook meer de vogels dan dat we ze zien. Eén daarvan is de kleine karekiet maar die zag je toch al niet.

IMG_4605

Als we in het gebied lopen waar ook de reeën, edelherten en konikspaarden hun verblijf hebben zien we qua bomen alleen nog maar dode staketsels. Alsof er een veldslag heeft plaatsgevonden! Dit is niet het geval (hoewel hier wel filmopnames van een oorlogsfilm zijn geweest) en de oorzaak van de sterfte moet vooral gezocht worden bij de vraatzucht van de zojuist genoemde dieren.IMG_4597

Tussen een groep koniks door lopen we, nog steeds over een betonpad waarop af en toe grote hopen paardenmest liggen, naar letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt: de vogelkijkhut Zeearend. Het is trouwens opvallend dat die mesthopen uitgerekend midden op het pad liggen terwijl er toch zoveel plaats naast het pad is. Geert vertelt dat dit te maken heeft met het imponeergedrag van de hengsten die hun product stapelen op dat van een andere hengst en juist goed in het zicht. Twee keer worden we geconfronteerd met een paar tegen elkaar op klauwende hengsten: een prachtig schouwspel. Vertederend zijn de twee veulens die we zien waarvan de jongste pas een paar weken oud is. Sommige mannen zijn onder de indruk van de uit de kluiten gewassen tampeloerissen van de hengsten.

IMG_4616

Bij het bezoek aan de Zeearend komt iedereen ruimschoots aan zijn trekken hoewel we de vogel, trots van de Oostvaardersplassen, zelf niet te zien krijgen. Geert geeft aan dat je met een heel goede kijker wel het door de jongen al lang verlaten nest van de zeearend (zes kilometer verderop) zou kunnen zien maar dat vinden sommigen een zwaktebod. Maar verschanst in de hut is er nog zoveel meer te genieten. Met het blote oog maar zeker met een verrekijker zijn, aan de overkant van een plas, edelherten en konikspaarden bij de vleet waar te nemen en ook een groep reeën. Op en aan de plas zelf zijn er vele soorten (water)vogels. Naast de welbekende meerkoeten en grauwe ganzen zijn dat onder meer brandganzen, lepelaars, futen, dodaarsen, kluten, reigers en diverse eendensoorten. De vogelaars onder ons zouden hier nog veel langer willen vertoeven maar we moeten ook weer op tijd bij de bus terug zijn. Als we de vogelkijkhut weer verlaten en tussen de paarden door richting bezoekerscentrum lopen is er een moment dat we de paarden van heel dichtbij kunnen bekijken. Steeds is er om ons heen het geluid van de putters, een heel mooi, kleurrijk, inheems vogeltje van tropische allure. Deze vogel, die eigenlijk distelvink heet, doet zich tegoed aan de zaden van de talloos aanwezige distels.

IMG_4618

Als we na ongeveer 2 uur weer teruggekeerd zijn en de twee chauffeurs die de wandeling niet mee konden maken (en waarschijnlijk een uiltje geknapt hebben), verteld hebben over onze belevenissen, stappen we in de bus en lichten we het anker voor de terugreis naar Zutphen. Natuurlijk niet zonder de gids uitvoerig bedankt te hebben. Net als op de heenweg zien we ook nu de bui al weer hangen maar in de bus hebben we geen last van weer en wind.

Net voor 18.00 uur komen we weer bij Bronsbergen aan, alwaar onze penningmeester Truus (met krukken vanwege een knieblessure maar verder beslist geen wrak) ook net gearriveerd is om aan te schuiven aan het diner dat hier voor ons klaar staat. We laten ons het overvloedige buffet goed smaken (het is bijna bunkeren) en besluiten met een heerlijk Grand Dessert. Voorzitter Wim Cornax dankt, namens iedereen, John Sas voor de organisatie van deze geweldige dag geheel in stijl met het 40 jarig jubileum.

Ongetwijfeld zullen alle deelnemers aan dit uitje thuis nog veel interessante belevenissen gememoreerd hebben.

IMG_4601

Lambert Kouwenberg

 

*De cursief gedrukte woorden en zinnen zijn scheepstermen die we eigenlijk dagelijks gebruiken zonder dat we beseffen dat die uit de zeevaart afkomstig zijn. Deze en nog veel meer zijn te vinden in het boekje: Zeemanstaal spreken we allemaal van Ton van Schoonhoven.

 

P.S. Om nog beter in geweldige beelden kennis te maken met de Batavia is het gaan zien van de Nederlandse film “Michiel de Ruijter” met in de hoofdrol Frank Lammers een aanrader. De Batavia van Lelystad is voor de filmopnames gebruikt en heeft daarin eigenlijk de hoofdrol. Je zult veel herkennen!

Aan de rol

 

Roll-over Bronckhorst                                   20-05-2017

 

Voor de tweede keer doen er vier bewoners van Huis ter Weegen weer mee met deze rolstoel driedaagse.

Doordat het voor hen in de avond moeilijk is om mee te doen, gaan ze alleen de laatste dag mee, zaterdagmiddag.

Met de bus van StichtingBusZutphen worden ze naar Hengelo (gld) gebracht. De start is bij het Gemeentehuis. Bij aankomst worden ze netjes door verkeersregelaars naar een plek gebracht waar ze uit kunnen stappen. De chauffeur, een stagiaire, een dochter en vriend van een collega lopen ook mee om de rolstoelen te duwen. Bij aankomst staan er ruim 50 rolstoelen klaar voor diegenen die zelf geen rolstoel hebben. De organisator Jan Visser houdt een toespraak en dan kan er gestart worden. Het is mooi weer en dat zal de hele middag zo blijven. Dat is boffen, want de avond daarvoor hebben ze in de regen gelopen. De mensen in de rolstoelen en de duwers krijgen allemaal een flesje water en dan is het lopen. Een mooie route door het coulissen landschap van de Achterhoek. Na ruim een uur lopen is er pauze. Daar staan vele vrijwilligers, die koffie, thee, water en krentewegge uitdelen. Een harmonie band zorgt voor de vrolijke noot. Dan is het weer tijd om de laatste kilometers te lopen. Ze worden uitgezwaaid door de harmonie band en de vrijwilligers.

Iedereen krijgt ook nog een mandarijn voor onderweg. Bij de finish staan drie fraai uitgedoste dames, speciaal overgekomen uit het Gooi. Zij geven alle mensen in een rolstoel een dikke zoen en hangen hen een medaille om. Verderop krijgen ze ook nog een zonnebloem.

Dat is het en nu weer terug. Moe, maar wel genoten. Een bewoner hangt zijn medaille aan de rolstoel. Die van vorig jaar hangt er ook nog aan. Hopelijk volgen er nog vele medailles, die allemaal aan de rolstoel komen te hangen.

 

Henny Pikkert

Coördinator activiteiten/welzijn

Huis ter Weegen

 

roll overroll over 2

 

 

Afscheid van “Toon”

SAMSUNG

SAMSUNG

 

Helaas moesten we het droeve bericht van het overlijden van Toon ontvangen.

Een beetje laat maar toch…..

Op maandagmiddag 12 december, vorig jaar dus, hebben we weer een mooie rondrit gemaakt met een aantal bewoners van Huis ter Weegen met als “koffiebestemming” het Bosrestaurant in Joppe.

De chauffeur heeft een route door de omgeving voorbereid en begeleidster Judith neemt in allerlei opzicht de zorg voor de passagiers op zich. De tocht gaat langs een paar van de kastelen van Vorden en vervolgens naar Lochem waar we zowel de Berkel als het Twentekanaal over gaan langs het landgoed Ampsen en het kleine maar toeristische dorpje Exel met de bekende molen. Via Laren (ofwel Loarne) waar vroeger op de kermis met streekfunctie, veel relaties ontstonden en Harfsen bereiken we uiteindelijk het warme Bosrestaurant waar men al op onze komst gerekend heeft. Als we na een smakelijk intermezzo weer vertrekken begint het al donker te worden.

Via Eefde, woonplaats van de chauffeur van dienst, komen we weer op vertrouwde Warnsveldse bodem.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

 

Uitje voor chauffeurs 5 november 2016

Jaarlijks uitstapje van Stichting Bus Zutphen (voor chauffeurs en bestuur) 5 nov. 2016

Een verhaal van Weeren en Ribben en een rijke historie.

Het was wat laat in het seizoen en daarom enigszins riskant qua weersomstandigheden. De organisatoren hadden er rekening mee gehouden dat het programma wat aangepast zou moeten worden. Gelukkig bleek dit niet nodig te zijn.

Om 10.00 uur verzamelen de deelnemers aan dit uitstapje zich bij De Pauw in Warnsveld. Twee bussen staan gereed: natuurlijk onze eigen bus maar ook de bus van GGNet, bestuurd door John Sas.

Nadat de proviand en versnaperingen over de twee bussen zijn verdeeld vertrekt de eerste bus, met Lambert en Gerrit als chauffeur en bijrijder, gevolgd door John en zijn passagiers. Gerrit Vasse zit voorin omdat hij geboren en getogen is in Nieuwleusen en omgeving. Dat ligt op de route naar onze eerste bestemming het minuscule dorpje Kalenberg. Hij kent het gebied als zijn broekzak en kan ons vanaf De Koperen Hoogte (de voormalige watertoren even voorbij Zwolle) een mooie toeristische route aangeven. We rijden via Hasselt en Zwartsluis, aan het Zwarte Water, naar het wonderschone vroegere veengebied van de Wieden en de Weerribben.

Gerrit heeft niks teveel gezegd over de route: werkelijk prachtig! We rijden eerst langs het Zwarte Water en vervolgens tussen de Beulakker- en de Belterwijde door, langs Giethoorn en via het enige weggetje voor gemotoriseerd verkeer dat er in het gebied van de Weerribben ligt, naar Kalenberg.

IMG-20161105-WA0012Er is één doodlopende weg naar dit dorpje met slechts ruim 200 vaste bewoners. Op dit moment zijn er ook niet veel meer andere mensen, gunstig voor ons om alles rustig te kunnen bekijken. In de zomer wordt het dorpje overspoeld door toeristen die hier genieten van het landschap en vooral watervertier. Behalve voor watersporters is het gebied ook echt een aanrader voor fietsers die zich achter elkaar aan over de smalle fietspaden tussen de vaarten door bewegen. Het dorpje dat ooit alleen per boot bereikbaar was, is in 1313 gesticht als Calumburg door horigen en de vluchtelingen van toen die in het ontoegankelijke gebied hun vrijheid zochten. Eerst bestond de bron van bestaan uit het afgraven van het veen waardoor de weeren (trekgaten) en de ribben (legakkers) en een door de mens gemaakt zompig moerasgebied ontstonden. Door het dorpje loopt de Kalenbergergracht die eindigt bij Ossenzijl waar we later onze boottocht zullen beginnen. De huizen aan de oostkant zijn met een auto te bereiken maar die aan de westkant alleen met boot of fiets. De bewoners komen hier voor de (relatieve) rust in een gedeelte van het jaar en leven vooral van het toerisme. Een andere bron van inkomsten is de winning van (dun) riet, vooral geschikt voor steile vlakken zoals op rietgedekte molens. Al lopend genieten we van onze lunch en het uitzicht over de gracht vanaf het bruggetje.

IMG-20161105-WA0010Na het bezoek aan Kalenberg vervolgen we onze weg langs kleine boerderijtjes en vervenershuisjes die geen van alle meer als zodanig in gebruik zijn. We passeren een paar oude molens en een eendenkooi en komen aan bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer dat nu net een week dicht is: het seizoen is voorbij. Gelukkig kan de platbodem waarmee we een tocht door de weerribben gaan maken, ons nog van dienst zijn voordat hij uit de vaart gaat. Die hebben we namelijk afgehuurd inclusief de heer Vaartjes die de schipper is en voldoende koffie en krentenwegge. Al dat water noopt een aantal van ons echter wel eerst tot een sanitaire stop.

IMG-20161105-WA0007Informatief, ontspannend, humorvol dat zijn een paar kwalificaties van deze boottocht. De heer Vaartjes heeft in zijn verhaal over de vaarten, de rietvelden, de bossen, de vogels, de dieren, de bootbezitters, de kampeerders enz. een hoge grapdichtheid. Zijn verhaal en de tocht zijn aangenaam verfrissend en niet alleen vanwege het regenbuitje op het eind.

We raadplegen de buienradar (wat een gemak die moderne apparaten) en met vertrouwen in de betrouwbaarheid van de berichten besluiten we voor een rondwandeling door het mooie stadje Blokzijl en niet voor de overdekte wereld van het bezoekerscentrum in St. Jansklooster.

IMG-20161105-WA0018Blokzijl wordt een stadje genoemd omdat het, in de tijd dat het nog aan een kanaal lag dat toegang gaf tot de Zuiderzee, een heel belangrijke plaats was (handel in turf vanuit het achterland en als vesting) en… omdat het van 1672 tot 1675 inderdaad stadsrechten heeft gehad. In Blokzijl ligt een oude zeesluis waaraan de plaats zijn naam dankt. Een “zijl” is een sluis en blok staat voor het feit dat deze sluis versterkt was. Dit gebeurde al in de 16e eeuw (1581) tijdens de Tachtigjarige Oorlog om zo aan de oostkant van de Zuiderzee een steunpunt voor de Staatse vloot te hebben en een uitvalbasis tegen de Spanjaarden. Blokzijl stond echter ook een tijd onder Spaans bewind en juist in die tijd ging het heel goed met de stad. Veel van de huidige historische gebouwen zijn nog uit die tijd zoals de hervormde kerk ofwel Grote Kerk. In deze kerk hangt een model van het schip “De Zeven Provinciën” uit 1677. Een eerder model uit 1672 werd door de troepen van de bisschop van Münster gestolen. Op onze wandeling door het stadje hebben we ook de kerk van binnen kunnen aanschouwen.

Alle chauffeurs en bestuursleden hebben erg genoten van deze rondwandeling omdat bijna elk gebouw wel een bezienswaardigheid is zeker in de Kerkstraat, de Domineeswal, de Brouwerstraat, Zeedijk, Bierkade en Noorderkade. Bekend is het sterrenrestaurant Kaatje bij de Sluis met het beeldje van Kaatje op het pleintje aan het water. Al in de 18e eeuw was Kaatje de dochter van de herbergierster van “In den Gouden Walvisch”, die al op 18 jarige leeftijd cheffin werd toen haar moeder overleed. Haar wettelijk vader was vanwege zijn beroep als walvisvaarder nooit thuis. Zij ontpopte zich als de perfecte gastvrouw voor kooplieden, reders en kapiteins van Blokzijl en de roem van Kaatje’s kookkunst verspreidde zich over de wereldzeeën. Kaatje had een grote charme en wist uitstekend met de mannen om te gaan maar trouwen deed zij nimmer…….

IMG-20161105-WA0025

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Heel mooi is ook het rondje om het haventje met Bierkade en Noorderkade (met het kanon) en de grote sluis. Staande op de dijk bij de sluis en mijmerend kijkend naar waar vroeger de zee was, zingt iemand de eerste regel van de Zuiderzeeballade……

20161105_154528

IMG-20161105-WA0043

Bert Haanstra, de cineast, onderkende al de schoonheid van deze plek in 1975 toen hij hier het begin van de film “Dokter Pulder zaait papavers” opnam. Dokter Pulder had zijn praktijk op Noorderhaven 13.

IMG-20161105-WA0040

IMG-20161105-WA0045

Als we ons uit het verleden hebben losgerukt, een kleine versnapering hebben genuttigd en weer in de bussen zitten gaan we op de terugweg naar Warnsveld, sommigen voorzien van de kenmerkende lekkernij: Blokzijler Brok.

We genieten nog even van een mooie route langs Vollenhove en door Zwartsluis en gaan dan de snelweg op omdat het toch al donker wordt. Aangekomen bij De Pauw in Warnsveld zoeken we onze plaatsen op aan een grote tafel voor het diner. Dan schuift ook Harrie Bos aan, de nieuwe chauffeur die vanaf januari 2017 onze gelederen zal komen versterken. Na wat beschouwingen over de mooie dag die we gehad hebben, genieten we van een voortreffelijke maaltijd waarna iedereen voldaan huiswaarts keert.

 

Lambert Kouwenberg

 

 

 

Langs die mooie blauwe IJssel (oranje pompoenen en notarisappels)

WP_20161007_005Verslag van de busrit van 7 oktober 2016 voor Het Spijk, Eefde

Nog voorzichtig, maar toch: de herfst is begonnen. Bij de ochtendkoffie op Het Spijk wordt er gesproken over appelmoes maken van de rijke appeloogst van dit jaar. Goudreinetten, maar vooral notarisappels schijn je daarvoor te moeten hebben. Nou, Lambert de chauffeur van vandaag, heeft beide in de tuin. Dus dat is geregeld.

Elske en Maria willen de bewoners van Het Spijk graag een mooie dagtocht aanbieden met onderweg een lunchpauze. Ze hebben Lambert gevraagd daarvoor een plan te maken. Een tocht langs de westkant van de IJssel naar het noorden en via het Sallandse land weer terug naar Eefde, is het geworden.

Via Zutphen, de Hoven, langs de zo mooi gerestaureerde oude wasserij De IJsselstroom, hebben we een fantastisch zicht op de IJssel die momenteel wel erg laag staat. In de uiterwaarden doen talloze ganzen (voornamelijk Canadese gans) zich tegoed aan de laatste grassprietjes. Ook de Voorster Klei ligt er een beetje droog bij en hier en daar begint het blad al te verkleuren. De markante zwarte populier nabij Voorst blijft onder alle omstandigheden imposant.

We maken een grote boog om Huize De Poll heen, passeren het monumentje onderaan de IJsseldijk dat de oversteek van de geallieerden in 1945 memoreert en bereiken via de Wilpse Klei het gelijknamige dorp met de mooie dorpspomp.

Even later keren we weer terug naar de IJsseldijk en hebben we aan de rechterkant een mooi gezicht op de brug en de grote kerk van Deventer. Door de Hoven van Deventer, De Worp, rijden we langs het fraaie IJsselhotel waar het ook goed toeven is voor een kopje koffie met, maar dat doen we een andere keer. We vervolgen onze weg langs de IJssel over de Bandijk en zullen dit doen tot aan Wijhe dat aan de overkant van de IJssel ligt. Hier aan de westkant rijden we langs de dorpen Terwolde, Welsumerveld en Welsum met het 2 klassige basisschooltje onder aan de dijk. Even verder, net voor Veessen zien we dat er een grote nieuwe brug over de uiterwaarden is aangelegd. De werkzaamheden zijn nog niet helemaal afgerond en als ons een paar vrachtwagens tegemoet komen blijkt de weg erg smal te zijn. Veessen is een prachtig oud dorpje met historische huisjes. Wat moet het genieten zijn hier op een bankje te zitten, uitkijkend over de IJssel en het natuurgebied de Duurse Waarden aan de overkant. Nu zien we al ganzen, enkele grote zilverreigers, eenden, meeuwen en een aalscholver maar in het voorjaar is het helemaal een Walhalla voor de vogelliefhebber.

Tegenover Wijhe buigen we af naar de IJssel en rijden we de veerpont op die gelukkig even op ons gewacht heeft. De overtocht duurt niet lang maar we kunnen toch even het water van de IJssel van zeer nabij aanschouwen. In Wijhe aangekomen gaan we door prachtige lanen langs kasteel De Gelder, de Sallandse binnenlanden in. Ouderwetse straatsteentjes en kronkelige wegen door een mooi boerenlandschap brengen ons bij kasteel ’t Nijenhuis. Dit kasteel en vooral de omliggende tuinen zijn zeker een bezoek waard als je wat meer tijd hebt en van kunst houdt. In het uit 1680 stammende kasteel is namelijk een dependance gevestigd van museum de Fundatie in Zwolle.WP_20161007_004

We laten kasteel en beeldentuin rechts liggen en stomen door naar Heino waar we in eetcafé Marktzicht onze lunchpauze hebben. Het is geen luxe restaurant maar mooi gelegen aan een plein met uitzicht op de historische kerk die als het ware op een rotonde staat. Veel mensen bestellen een pannenkoek en daar lijkt het keukenpersoneel niet echt op berekend. De bediening laat wat op zich wachten. Uiteindelijk smult iedereen echter van een lekkere maaltijd/lunch.

Als iedereen weer voldaan in de bus zit gaan we verder richting Dalfsen, langs het stationnetje dat midden in het veld lijkt te liggen. We zijn inmiddels ook het imposante huis van Ruud en Ria Lubbers gepasseerd zoals een van de passagiers weet te vertellen. Even voorbij Dalfsen is er alweer een kasteel: kasteel Rechteren gelegen op een eiland in een dode rivierarm van de Overijsselse Vecht. Het is in Overijssel het enige kasteel uit de middeleeuwen dat bewaard is gebleven. Het kasteel is sinds de stichting in 1315 na verloop van tijd in bezit gekomen van de adellijke familie van Heeckeren die zich later van Rechteren gingen noemen. Het kasteel is tot op heden nog steeds in bezit van deze familie en wordt nog door nazaten bewoond. Het kasteel is goed te zien vanaf de weg maar helaas niet toegankelijk voor publiek.

Door een mooi natuurgebied gaan we verder via Lemele, Luttenberg en Haarle naar Nieuw Heeten. We genieten volop van de omgeving, het weer dat ons goed gezind is, mooie gebouwen, landerijen en producten van het jaargetijde. Op verzoek van een van de passagiers stoppen we even bij een stalletje langs de weg waar we pompoenen in allerlei kleuren en maten kunnen kopen. Maria heeft wat moeite met het vinden van de “kassa” maar uiteindelijk lukt het toch om keurig voor de buit te betalen.

Het lag in de bedoeling van de chauffeur om in Nieuw Heeten nog even een korte koffiestop te maken maar de meerderheid wil toch liever doorrijden naar Het Spijk om daar koffie te drinken als Maria dat kan regelen. Iets lekkers bij de koffie is dan natuurlijk wel prettig. De bakker in Nieuw Heeten is echter net uitverkocht, dus komen we op aanwijzing van weer een andere passagier bij de bakker in Bathmen uit die gelukkig nog vanalles heeft.

Aangekomen bij Het Spijk komt er dus koffie op tafel en… koeken. En zo sluiten we een heel mooie dagtocht af. Iedereen ziet nu al weer uit naar de volgende…….

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Een vroege Kerst en pannenkoeken

Vrijdag 21 oktober 2016

De bewoners van Lunette Berkelpoort hadden wel weer zin in een dagje uit. Saskia Everts regelde daarom een tochtje naar de Intratuin in Lochem en daarna ergens lekker pannenkoeken eten.

Alle bewoners zijn redelijk mobiel maar toch gaan er 5 losse rolstoelen mee in de bus voor de tocht door de grote winkel van Intratuin. Met 2 familieleden en 2 begeleidsters en de chauffeur achter de rolstoelen was het allemaal prima voor elkaar.

De Intratuin was al redelijk in kerststemming. En ja, dat is vroeg. Op diverse plekken zijn bouwers nog druk in de weer met versiering en kerstbomen. Het begin van de kerstsfeer wordt vastgelegd in een groepsfoto en meegenomen door middel van versierselen voor thuis.

Voor de lunch is er voor gekozen om naar een pannenkoekenrestaurant te gaan. Die zijn er vele maar geen van de mensen is al eens eerder in de pannenkoekenboerderij de Reuvershoeve geweest. Dit blijkt een heel mooie zaak te zijn tussen de Hoven en Brummen en niets doet nog denken aan de voormalige spookboerderij. Sinds mensenheugenis stond op deze plek namelijk een oude totaal vervallen boerderij waar het volgens de verhalen zou spoken. In 2009 brandde de spookboerderij ook nog eens volledig af. De huidige eigenaar heeft het aangedurfd om een nieuwe boerderij te bouwen die veel lijkt op de oude boerderij zoals we zien op een grote foto achter de tafel waaraan we eten. Het concept lijkt heel succesvol: de pannenkoeken (en uitsmijters) smaken voortreffelijk.

Voldaan brengt de bus iedereen weer terug bij de Berkelpoort en hebben de bewoners weer genoten van dit uitje.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

 

 

 

In de zandbak

Op vrijdag 2 september 2016 staat de bus al om 10.00 uur bij Het Spijk voor. Vijf dames zitten al te wachten. De chauffeur schuift nog even aan voor een kopje koffie. Drie gasten slechts en twee begeleidsters; de bus is niet vol.

De bestemming is bekend: Het zandsculpturenfestijn in Garderen. We rijden rechtstreeks, maar niet over de snelweg, naar Garderen. Omdat de parkeerplaats voor bussen voor ons afgezet is, parkeren we op het terrein voor personenauto’s. Vanwege de lengte van de bus hebben we twee plekken nodig.

20160902_112714Omdat de tijd tot de afgesproken lunch niet erg lang is, maken we eerst maar een rondje door de winkeltjes en de “beeldentuin”. In een andere tuin, de Rozentuin, hebben we daarna een eenvoudige maar smakelijke lunch met een lekker soepje, opgediend door “anders-begaafden”. Om drie uur zullen we hier nog terugkomen voor onze middagkoffie met gebak. Ook weer met de goede zorgen van het bedienend personeel.

Maar daar tussendoor zien we een heel mooie tentoonstelling van beelden, foto’s bijna, van zand. Men is het erover eens dat de sculpturen binnen mooier zijn dan buiten. Binnen zit er namelijk geen beschermend laagje overheen en dat is toch nog meer natuurgetrouw. We krijgen een heel goed beeld van de familie en de betoverende wereld van Rien Poortvliet.Zandsculptuur Garderen

Het misschien wel leukste deel van de dag was waarschijnlijk de hal met uitbeeldingen (in zand) van 41 spreekwoorden. En ja, we hebben ze allemaal gevonden en op een lijst ingevuld. Misschien winnen we wel een prijs…..?

Dan is het tijd om weer naar de bus te gaan. Via een mooie route over die prachtige Veluwe komen we voldaan terug in Eefde.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

De bus en andere vervoersmiddelen

Op vrijdag 19 augustus stonden er twee uitstapjes voor Het Bornhof op het programma. Een korte ochtendrit voor bezoekers van het Buurtcentrum     en  ’s middags een lange rit over de Posbank.

“Chauffeur, waar gaan we naar toe ?”, vraagt een gast aan de koffietafel bij het begin van het ochtenduitstapje. De wedervraag van de chauffeur is: “Waar zou u naar toe willen?” De reactie is onverwacht: “als het maar niet de Posbank is, daar ben ik al zo vaak geweest”. Ook zonder in de bloeitijd van de heide over de Posbank te gaan kunnen we toch wel een leuk uitstapje verzinnen. De chauffeur stelt een tochtje voor naar het kleinste stadje Bronkhorst en via het pontveer de IJssel over naar Brummen en vervolgens met een mooie route door de binnenlanden van Hall en Voorstonden weer terug. Dit voorstel krijgt goedkeuring vooral vanwege het bezoek aan Bronkhorst en de oversteek met een ander vervoermiddel, de veerpont. Het “museum”-stadje Bronkhorst is eigenlijk altijd een bezoek waard. Dat lijkt ook RTV-Oost te beseffen want we zien dat er tv- opnames zijn. Langzaam rijdend bewonderen we de historische gebouwen en keienstraatjes en rijden de weg in naar het veer dat al op ons ligt te wachten. Naast enkele fietsers zijn wij het enige motorische vervoermiddel. Alle passagiers in de bus zijn verrukt over dit bijzondere tochtje over de IJssel. Geen van allen heeft dit eerder gedaan. Lydia, de begeleidster geeft uitleg over de werking van de pont met kabels en zo. Aan de overkant parkeert de chauffeur even de bus met zicht op de IJssel en genieten we van een drankje. Daarna zetten we de tocht voort door Brummen. Langs Klein Engelenburg (Domus magnus locatie) en kasteel Engelenburg bereiken we het Apeldoorns Kanaal. Via mooie weggetjes omzoomd door berken, de natuurlijke “lantaarnpalen”, rijden we langs Hall en later Huis Voorstonden naar de Hoven. Hier en daar herkennen de passagiers plekken waar ze vroeger vaak kwamen. Bij thuiskomst blijkt vooral de IJsselovertocht indruk te hebben gemaakt.

De deelnemers aan de middagtocht willen juist wel over de Posbank, in de wetenschap dat de bloei van de struikheide (calluna) is begonnen. Er zijn enkele heel mooie uitzichtpunten waarbij je midden in een paarse weelde staat. We gaan natuurlijk via een omweg richting Posbank. Langs Empe en Klein Amsterdam gaan we richting Loenen en het Apeldoorns Kanaal. De passage van het gehuchtje Klein Amsterdam doet een van de deelnemers, een oorspronkelijk Amsterdamse, veel genoegen. Waar de naam precies vandaan komt weet niemand te vertellen. De gelijkenis met Amsterdam is niet duidelijk. Dat is de toevoeging Klein wel. Het gehucht kent zo’n 20 huizen en tussen de 50 en 100 inwoners. Langs het Apeldoorns kanaal rijden we van Loenen naar Dieren en passeren daarbij Eerbeek waar de Eerbeekse Beek onder het Apeldoorns kanaal door stroomt. Aan de oevers van het kanaal bloeien o.a. reuzenbalsemien en koninginnekuid.  Na Dieren en Ellecom gaan we in De Steeg rechts de Veluwse stuwwal op richting Posbank. Dit is een stenen bank gebouwd als eerbetoon aan de heer Pos, 2e voorzitter van de Algemene Nederlandse Wielrijdersbond (ANWB). En wielrijders (tegenwoordig wielrenners) komen er nog steeds erg veel op de wegen over het gebied rond de bank van Pos. Dat merken we als we bij het restaurant koffie drinken, als er veel beweging is van auto’s, motoren en ……racefietsen. Er blijkt een wielerronde te zijn. Van deze vervoermiddelen zullen we deze middag nog veel meer hinder hebben. Als we net vertrokken zijn na de koffie worden we direct door de politie tegengehouden en staan we vooraan om nogmaals de hele karavaan voorbij te zien komen. Als de bezemwagen voorbij is, sluiten we achteraan en vervolgen onze weg. Prachtige omgeving en gelukkig ook veel paars van de hei. Op het punt waar de twee bomen staan die luisteren naar de namen Philemon en Baucis worden we door de politie een andere richting uit gedirigeerd dan we van plan waren. Gekomen aan het eind van de Beekhuizerweg in Velp worden we voor de derde keer tegengehouden, weer vanwege de wielerronde. Het geeft wat oponthoud maar gelukkig hoeft niemand op tijd thuis te zijn. Via Rozendaal en de Schelmseweg gaan we de A50 over en langs vliegveld Deelen. We bereiken Hoenderloo, bekend van het “beste ijs van de Veluwe” en rijden naar een andere heel bekende plek. Vroeger, voordat de A50 er was, ging er geen dag voorbij dat niet de Woeste Hoeve werd genoemd in de filemeldingen. Het restaurant is er nog altijd maar is van een chauffeurscafé veranderd in een chique restaurant, schuin tegenover het monument ter nagedachtenis aan de geëxecuteerden van de aanslag op de Duitse officier Rauter.  We rijden over de Groenendaalseweg naar Loenen en passeren de erebegraafplaats. Van Loenen gaan we via Eerbeek met het gelijknamige Huis te Eerbeek en de oliemolen terug naar Zutphen. Om half zes, dat valt toch nog mee, bereiken we Het Bornhof en kan iedereen “moe maar voldaan”, uitstappen en zeggen we: het was leuk, tot de volgende keer.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

 

Hei krijgt weer kleur

Kwart over een is, zoals afgesproken, de bus bij Het Bornhof. Alle passagiers, onder begeleiding van Betty, staan klaar en hebben er zin in. De chauffeur krijgt te horen dat er een rit over de Holterberg van hem verwacht wordt met “ergens” een koffiestop.

Via Eefde, Joppe, Bathmen en een rondje Dijkerhoek, bereiken we het begin van de toeristische route over de Holterberg. We hebben eindelijk weer eens mooi weer en kunnen genieten van veel natuurschoon in de vorm van de nu bloeiende planten langs de weg zoals wilde peen, ook wel vogelnestje genoemd, boerenwormkruid, jacobskruiskruid, de woekerende maar mooie reuzenbalsemien, pastinaak en nog vele andere. Opvallend is het hoe hoog de mais al weer staat. Op veel plaatsen wordt ons een wijdse blik ontnomen.

De Holterberg, onderdeel van de Sallandse Heuvelrug, ontstaan in de voorlaatste ijstijd, is natuurlijk altijd een heel mooi gebied, met bossen maar vooral de heide. Er is veel onderhoud gepleegd want overal liggen kleine bruine dennetjes die omgezaagd of uitgetrokken zijn om ruimte te geven aan de heide. De struikheide is hier ruimer vertegenwoordigd dan de dopheide omdat het gebied tamelijk droog is. De bloei van de dopheide is al vergevorderd maar die van de struikheide staat nog aan het begin. Het verlangen naar de mooie paarse heide kan echter ingelost worden. De met uitsterven bedreigde korhoen zien we echter niet.

Na een rondje door Nijverdal keren we weer terug en hebben onze koffiestop bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer. Behalve koffie met gebak nuttigen is er ook gelegenheid voor een bezoekje aan de winkel.

In omgekeerde richting gaan we weer over de “berg” die een grote aantrekkingskracht heeft gezien de vele tegenliggers. Via mooie weggetjes door Holten, Laren, Groot Dochteren en Lochem en het prachtige landgoed de Velhorst aan de Berkel bij Almen bereiken we weer Zutphen.

De chauffeur laat zich de dank voor de mooie rit en de informatie welgevallen. Wat is het toch mooi mensen een plezier te doen met iets wat je zelf ook heel leuk vindt.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Van Spijk tot Spijk en terug

Een tochtje langs de Rijn in de omgeving van Lobith, dat was het verzoek aan de chauffeur op vrijdag 22 juli. Om kwart voor tien staat de bus dan ook voor bij Het Spijk in Eefde. De passagiers onder de begeleiding van Maria Nachtegaal zitten al klaar en de chauffeur sluit nog even aan voor een kopje koffie. Hij heeft een tocht voorbereid waarbij er voor de lunch gestopt zal worden bij een zeer mooie locatie in Tolkamer.

Via Baak (met het mooie Huis Baak), Toldijk, Hummelo en Laag Keppel gaan we richting Doesburg. We doen nog een poging om ergens een korte koffiestop te maken maar daarvoor vinden we helaas geen geschikte gelegenheid. Dan maar de plas ophouden tot bij de lunchpauze.

Voor Doesburg gaan we links, richting Westervoort en passeren de dorpjes Angerlo, Giesbeek en Lathum, terwijl we langs een grote plas rijden, recreatiegebied Rhederlaag. Vroeger lagen hier een paar meanders van de IJssel maar die verloren hun functie toen de IJssel wat gekanaliseerd werd. In de jaren 70 van de vorige eeuw is men begonnen met een grootschalige zandwinning naast de kleiwinning die er al was ten behoeve van de steenfabrieken. Rhederlaag ontstond, een grote plas, eigenlijk een samenvoeging van vier plassen. Het recreatiegebied is eigenlijk gevormd om de Posbank te ontlasten van een te grote toeristendruk.

Bij Westervoort gaan we de Rijndijk op richting Loo, Groessen, Zevenaar. Na een stukje IJssel kunnen we nu genieten van een van onze grote rivieren de Rijn. We rijden door de uiterwaarden van de Rijn, de gemeente Rijnwaarden die bestaat uit onder andere de dorpen Herwen, Aerdt en Pannerden. Het gebied wordt ook wel Gelderse Poort of Gelders Eiland genoemd. Via Pannerden gaan we langs de Rijn naar Lobith/Tolkamer. Aan de Rijnkade in Tolkamer hebben we bij  “Kade 7” onze lunch. Helaas is het weer niet helemaal betrouwbaar zodat we er voor kiezen binnen te gaan zitten en niet op het terras. Jammer want nu genieten we iets minder van de Rijn met al zijn heen en weer varende schepen. De naam Tolkamer verwijst naar de plek waar vroeger de schippers tol moesten betalen voor de vracht die ze van Duitsland naar Nederland vervoerden. De Rijn heeft hier ook een grensfunctie. Aan de overkant ligt Duitsland. De Rijn is de grens van Tolkamer tot Spijk dat een eindje verder naar het oosten ligt. Momenteel komt bij Spijk de Rijn Nederland binnen (een grote ronde steen geeft de plek aan). Oorspronkelijk kwam de Rijn bij Lobith ons land binnen. Het dorp ligt nu aan een oude rivierarm: de Oude Rijn.

De lunch is eenvoudig maar goed en de locatie is prachtig. Na de lunch rijden we naar het dorp Herwen en langs Huis (vroeger kasteel) Aerdt. Het huidige gebouw, eigendom van Geldersch Landschap en Kasteelen, stamt uit 1657 en is gebouwd op de fundamenten van een middeleeuws slot. In de oorlog ontstond er ernstige schade aan het gebouw toen het door Duitse troepen werd bezet. Tussen 1962 en 1969 volgde een ingrijpende restauratie. Nu is er een particuliere bewoning en is het een officiële trouwlocatie. De imposante plataan op het voorplein is waarschijnlijk even oud als het huis: ruim 350 jaar. Vanaf Huis Aerdt rijden we langs de Rijn naar Spijk en op het genoemde grenspunt gaan we links richting Hoch Elten. De linkerkant van de weg is Nederland en de rechterkant: Duitsland.

(Hoch) Elten is momenteel (sinds 1 augustus 1963) Duits grondgebied. Al van verre kun je op de heuvel de Sint Vituskerk zien staan. De kerk was vroeger onderdeel van de vitusabdij, een vrouwenklooster, gebouwd in 967. De abdij is in 1811 opgeheven. Het gedeelte op de berg wordt Hoch Elten genoemd. Elten is van 1949 tot 1963 Nederlands grondgebied geweest. Dit was een compensatie voor de Duitse bezetting tijdens de tweede wereldoorlog. Er wonen veel Nederlanders in Elten en aan de bouwstijl van diverse huizen is dat wel te merken. Elten ligt aan een zeer drukke spoorlijn. Een bezienswaardigheid (naast het uitzichtpunt op de berg en het gezellige marktpleintje) is de Drususput. De Drususbrunnen uit 980, genoemd naar de Romeinse veldheer, diende om de abdij van water te voorzien. Het was tevens tot 1931 de watervoorziening voor de bevolking van Hoch Elten. We rijden Elten binnen en parkeren de bus op het pleintje. Dat lukt net want in Elten is het altijd vrij druk met (Nederlandse) dagjesmensen die hier winkelen, wandelen of fietsen door het grensgebied. We gaan koffiedrinken bij het “Wirtshaus”. Na de koffie is er ook nog gelegenheid voor ijs!

Na deze aangename onderbreking met bijpassende versnapering, zetten we de reis voort. Via Beek, Kilder en Wehl gaan we naar Laag Keppel waar we het mooie kasteel Keppel (uit +/- 1300) passeren. Het kasteel wordt bewoond door de zoon van de laatste Van Pallandt (Ada Cornelia barones van Pallandt) en Rijnhard Bernard, baron van Lynden (familie van de barones, eigenaar van Huis de Poll en kasteel Nijenbeek). Vervolgens gaan we via Doesburg, Dieren en Zutphen weer terug naar Eefde.

Er worden woorden van waardering geuit voor deze dagtocht die leuk, gezellig, ontspannend en toch leerzaam was.

Lambert Kouwenberg, chauffeur.

 

 

Teuge

Busrit voor Huis ter Weegen, 4 juli 2016.

Bestemming: Vliegveld Teuge, theehuis Take Off

Met 6 bewoners, 2 personen begeleiding en onze chauffeur Lambert Kouwenberg was onze bestemming  van vandaag vliegveld Teuge. Het weer was eindelijk mooi en iedereen had zin om er op uit  te gaan.

Vanuit Warnsveld naar Teuge via mooie binnenweggetjes kwamen we aan op het kleine vliegveld Teuge. We konden heerlijk buiten zitten en met koffie en thee met appelgebak en slagroom genoten we van het zonnetje en voorbij vliegende vliegtuigjes! En omdat het weer goed was en er niet teveel wind stond, kwamen ook de parachutisten in actie!

Eén van onze bewoners was erg enthousiast omdat hij vaker in Teuge was geweest maar niet veel vliegtuigen had zien opstijgen. Dat was erg genieten. Nog nagenietend zijn we weer huiswaarts gegaan. Deze rit is voor herhaling vatbaar!

Met vriendelijke groet,

Hamida Paling, activiteitenbegeleidster Huis ter Weegen

Zondag op maandag

Op maandag 20 juni 2016 stond er een busrit gepland voor het Elisabeth. Een rondrit over de Veluwe werd gevraagd maar dan niet weer over de Posbank zoals zo vaak. In een vooroverleg kwamen de chauffeur van dienst en Tonnie Besten, een van de twee begeleidsters, overeen naar het noorden van de Veluwe te gaan waarbij we o.a. de geboorteplaats van Tonnie, Vaassen, zouden kunnen aandoen. Omdat ook de andere begeleidster, Alie en alle andere passagiers het hiermee eens zijn, gaan we onderweg, richting Voorst en Apeldoorn. Vanaf Apeldoorn, waar we ons nog even die rampzalige Koninginnedag herinneren, bereiken we na enige tijd Vaassen en aldaar stoppen we voor kasteel Cannenburch waar ooit Maarten van Rossum de dienst uitmaakte. Dat was natuurlijk niet die mopperpot van de TV maar de veldheer naar wie het bekende lange afstand pad (LAW) is vernoemd. De chauffeur vertelt hier over het mooie kasteel maar vooral ook over het fantastische park eromheen. Naast allerlei bijzondere planten en bomen kun je hier ook de ijsvogel en de grote gele kwikstaart aantreffen.

Na Vaassen rijden we naar Gortel en Vierhouten, bekend van Het Verscholen Dorp. Dit was tijdens de oorlog de plek aan de PasOpweg waar in negen hutten, deels onder de grond, onderduikers zich schuilhielden. Bij toeval werd het kamp in oktober 1944 echter ontdekt door twee jagende Duitse SS-ers die een jongetje een brandgang zagen oversteken van de ene naar de andere hut. Deze ontdekking had zeer nadelige gevolgen voor een aantal onderduikers dat niet wist te ontkomen.

Vanwege een onbedoeld verkeerd gekozen afslag komen we weer in Vaassen terecht (als je er een keer bent geweest wil je er steeds weer naar toe). We gaan dan westwaarts om, via die geweldig mooie Veluwe ten noorden van de A1, in de buurt van het dorp Garderen, Gasterij Zondag te bezoeken om daar de koffie met iets lekkers erbij te gebruiken. Dit is een historische pleisterplaats/uitspanning op een heel belangrijk kruispunt van wegen. Aan een grote tafel genieten we van het gebouw en het interieur dat in vele details heel sterk de sfeer van de Veluwe ademt.

Na de pauze bedanken we voor de gastvrije ontvangst en gaan we weer op pad. Hoewel het weer niet meezit, genieten we toch van onze rit dwars over de (Hooge) Veluwe via Stroe, Harskamp (met zijn militaire geschiedenis) en Otterlo naar Hoenderloo. Voor het befaamde huisgemaakte ijs van die zaak in Hoenderloo is het nu echt geen weer. Daar gaan we maar een keer voor terug. Van Hoenderloo rijden we door een zeer bosrijk gebied (Deelerwoud) via de Woeste Hoeve naar Loenen. Behalve het voor de aanleg van de A50 zo beroemde restaurant de Woeste Hoeve, passeren we ook het monument dat opgericht is ter nagedachtenis aan alle geëxecuteerde (verzets)mensen vanwege de deels mislukte aanslag op de Duitse officier Rauter.

We rijden langs de bijzondere begraafplaats “Ereveld Loenen” waar nog altijd militairen begraven worden die o.a. bij allerlei missies zijn omgekomen. Vanaf Loenen gaan we door de zeer landelijke dreven met smalle weggetje en kleine gehuchtjes naar Empe en vervolgens naar ons vertrekpunt St. Elisabeth. Weer thuis laat de chauffeur zich in alle bescheidenheid de dank van de passagiers voor de plezierige rit en leerzame middag welgevallen.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

 

 

Twee ritten met bewoners van Klein Engelenburg

Een verslag van begeleidster Jolanda Jansen.

Uitstapje Klein Engelenburg

Maandag 6 juni 2016 was het maandelijkse bus uitje gepland. Buschauffeur Lambert was om 10 uur aanwezig en na een kopje koffie hielp hij fijn mee om 7 bewoners aan boord van de bus te krijgen. De ochtendrit van Klein Engelenburg is standaard altijd de rit zonder uitstap. Met name de PG bewoners genieten erg van deze tocht. Deze keer ging de trip langs de IJssel, via Empe, de Hoven, De Voorster en Wilpse klei richting Deventer en weer terug. Een hele fijne en mooie rit.

In de middag stonden rond half 3 al diverse andere bewoners klaar om in te stappen. De middagtrip ging langs de buurtschappen en dorpen Broek, Oeken, Hall, richting Klarenbeek. Onderweg wist Lambert veel te vertellen over de diverse landgoederen maar ook veel over de natuur. Eén van de reizigers kende een rijmpje over het gehucht Hall;
“Van ‘de Bok’ noar het ‘Rooie hårt’ is honderd trad, en dan he’j heel Hall è had”.
Vanuit Klarenbeek ging het richting het Beekbergerwoud, ooit het laatste stukje oerbos van Nederland. Via Lieren, het stoomtrein emplacement reden we via Loenen naar Bistro ‘de Bron’ waar we met zijn negenen onder het genot van koffie, thee of een drankje met een heerlijk stuk huisgemaakte appeltaart, uiteraard met slagroom, nog napraatten over de mooie tocht. Iedereen was vol lof over de mooie route en ook over de informatie waar Lambert ons onderweg deel van maakte. Iets voor half 6 kwamen we weer aan bij Klein Engelenburg.
Dankjewel Lambert en stichting bus Zutphen voor deze, wederom, fijne en geslaagde dag!

Met vriendelijke groet,

Jolanda Jansen – Peters
Zorghotel Klein Engelenburg

 

Witte Walibi’s

Op vrijdag 22 april rijdt de bus voor Sutfene Berkelpoort. Helaas hebben zich 2 passagiers afgemeld waardoor er slechts drie dames opteren voor een middagje kinderboerderij Malkenschoten in Apeldoorn met natuurlijk een mooie toeristische rit ernaar toe. Het is pas de eerste of een van de eerste ritten van de dames die de begeleiding verzorgen.

Hoewel de groep niet groot is wordt het toch een gezellige rit want de dames hebben er allemaal veel zin in. We rijden langs de voormalige wasserij De IJsselstroom die nu weer in oude glorie is hersteld. In de uiterwaarden van de IJssel zien we veel ganzen en hier en daar een ooievaar. Overal bloeien nog de krenten en een enkele sleedoorn en met het uitlopen van alle bomen en vooral de meidoornheggen gaat het nu ook snel.

Voor badgasten op het recreatieterrein Bussloo is het nog wat te koud en ook zijn er nog nauwelijks struiners in het natuurgebied Beekbergerwoud waar ooit het laatste Nederlandse oerbos stond. Een paar bezoekers zien we bij het station en museum van de Veluwse Stoomtreinmaatschappij in Lieren. We rijden door het mooie en luxe dorp Beekbergen en bereiken dan Malkenschoten, onze bestemming. Onderweg hadden we al een voorproefje gehad in de vorm van een hertenkampje met een aantal walibi’s maar hier op deze kinderboerderij zien we er nog veel meer en de meesten zijn wit. Grappig met die bossen haar voor hun ogen zijn ook de alpaca’s (een soort lama’s).

In een eenvoudig restaurantje drinken we koffie of thee en nemen er appelgebak bij dat uit de diepvries komt. Het is er niet druk, dus men heeft niets klaar staan. Na nog een wandelingetje door het park aanvaarden we weer de terugreis. Om op een redelijke tijd weer thuis te zijn voor het eten vertelt de chauffeur op de terugweg niet zoveel als op de heenreis maar hij zoekt wel een aantal mooie binnenweggetjes op van Beekbergen via Loenen en Empe naar Zutphen.

Iedereen vond het bij thuiskomst weer een geslaagd uitstapje voor herhaling vatbaar.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Krenten

Op maandagmiddag 18 april rijdt de bus voor bij het Wansinkhof in Epse. Janet Hartman heeft een koffiestop besproken bij de Heikamp in Ruurlo. Via een leuke toeristische route zullen we naar Ruurlo gaan en daarna ook weer terug naar Epse. Omdat net niet iedereen mee kan in de bus, zoveel personen hebben belangstelling voor deze rit, rijdt Janet en een passagier in haar eigen auto met de bus mee.

Een van de passagiers, de heer van Emst, zal in Eefde thuis opgehaald worden. Hij is ook degene die, voor in de bus gezeten, de route zal aangeven omdat hij een geboren en getogen Eefdenaar is die de omgeving zeer goed kent. Hij weet inderdaad allerlei mooie weggetjes te vinden (waaronder een zandweg maar dat was een eigenzinnige actie van de chauffeur). De natuur begint echt tot leven te komen. Niet alleen zien we eekhoorns en af en toe een biddende torenvalk en een nestmateriaal aandragende blauwe reiger maar we zien vooral ook veel bloeiende forsythia’s, sleedoorns en niet te vergeten: krenten. Overal zijn er de struiken met de teer witte bloemen aan de nog relatief kale rozerode takken met de prille blaadjes. Prachtig!

Bij de Heikamp genieten we van onze koffie of thee en een groot stuk krentenwegge. De kachel staat te loeien in de serre. Het is een frisse lentedag maar binnen waan je je in de tropen.

Ook op de terugweg loodst onze bijrijder/gids ons weer over mooie paden naar onze eindbestemming waar we, iets te laat, om kwart over vier aankomen. Een geslaagd uitje, voor herhaling vatbaar.

Lambert Kouwenberg, chauffeur.

Onze mooie IJssel

Verslag van een busrit door Judith Röttjers.

Op maandag 7 maart reed de bus rond 14.00 uur voor bij Huis ter Weegen in Warnsveld. Alle plekken in de bus waren bezet en de bewoners hadden er zin in. Het was een stralende dag. De tocht langs de IJssel die we gepland hebben kreeg door de zon een extra dimensie.

Via Zutphen, de oude IJsselbrug en toen de dijk op langs de oude wasserij. Het water staat hoog en het land is nat.

Lambert weet veel te vertellen over het landschap: zomerdijk en winterdijk, hier een dijk verlegd, een oude boerderij die is verplaatst, een boerderij die oud lijkt maar nieuw is, etc.. Dit maakt de tocht nog interessanter.

We maken een tussenstop bij het IJsselhotel in Deventer alwaar we op een prettige manier worden ontvangen. De chocoladecake is machtig maar erg lekker. Het alcoholvrije bier lekker koud. Het uitzicht is briljant met de zon die het water laat schitteren en het pontje dat driftig af en aan vaart tussen de Deventer kades. Een fuut neemt een duik.

De tijd gaat snel en helaas moeten we alweer naar Warnsveld. De bewoners zijn voldaan en eten net iets minder dan anders omdat zij nog vol zitten van de lekkernijen van de koffiestop.

De thuisblijvers krijgen te horen dat dit een heel fijn uitje was. Lambert, wederom bedankt voor deze mooie tocht!Bustocht maart (8)

Judith Röttjers,  Coördinator  Activiteitenbegeleiding, HUIS TER WEEGEN

j.rottjers@domusmagnus.com | www.domusmagnus.com

artikel bus

Ook de Bus gaat een NLdoet-klus klaren

Op vrijdag 11 maart zal onze bus ingezet worden tijdens de landelijke vrijwilligersdagen van NLdoet.

Samen met heel veel andere vrijwilligers zullen de medewerkers van Stichting Bus Zutphen zo hun bijdrage leveren aan dit geweldige initiatief onder auspiciën van het Oranjefonds. We geven invulling aan een van de 39 klussen in de gemeente Zutphen namelijk het verzorgen van vervoer voor een groep van 7 bewoners van zorginstelling Den Bouw in Warnsveld en hun begeleiders. Bovendien zal ook de chauffeur als een van de begeleidende vrijwilligers optreden. Het betreft een uitstapje naar het museum MORE in Gorssel waarvoor Den Bouw een aantal entreekaartjes aangeboden heeft gekregen.

We hopen met dit cultureel uitstapje de bewoners een groot plezier te doen.

L.

Verslag van een busrit

Van Heleen, een bewoonster van het St. Elisabeth, kregen we het volgende bericht:

Bericht inhoud:
Maandag, 29 februari 2016
Wat hebben we vanmiddag een bijzondere busrit gekregen!
Begonnen met onder de nieuwe tunnel door te rijden. Mooie kleuren maken de tunnel heel bijzonder.
En Natuurlijk werkte het mooie, zonnige weer ook mee.
Prachtige uitzichten over de ondergelopen uiterwaarden. Veel, heel veel ganzen en meeuwen gezien en ook nog een paar ooievaars. Ezeltjes die vrolijk aan het “spelen” waren in de wei. Alles en iedereen was vrolijk!
Door leuke dorpjes zoals Empe en Klarenbeek richting Posbank. Het was daar heel druk, mensen zaten lekker buiten op het terras. Wij hebben binnen gepauzeerd.
En toen weer de Posbank af naar beneden.
Door Laag Soeren, Eerbeek en Dieren.
Terug richting Zutphen. Over de nieuwe dijk langs de IJssel. De chauffeur vertelde er interessante verhalen over.
Bij een woning (in Brummen??) even gestopt om te kijken. Een mevrouw die mee was met het ritje had daar tot twee jaar geleden gewoond. Toch bijzonder.
De grootste verrassing van deze rit was wel het rondrijden over het industrie terrein bij de Nieuwe Haven. We weten nu allemaal waar Eierkamp is. Ook door de straatjes met de nieuwe huizen gereden. Die huizen zijn echt leuk, afwisselende bouw en puntdaken met dakpannen!
Denk dat we wel alle straatjes op het terrein gezien hebben. Misschien een idee voor een volgende busrit. Als er nog tijd voor is.
Het was een gezellig gezelschap in de bus en iedereen heeft genoten. Ook de begeleiders Tonnie en Riet verdienen een compliment voor de goede zorgen voor ons.
Een speciaal compliment voor de chauffeur! (Weet zijn naam niet meer, erg hè)
Waar we ook kwamen, hij wist er altijd iets over te vertellen.
Ik ben erg blij dat ik weer mee mocht!
Heleen

P.S. De chauffeur van dienst was Frits de Klerk. Ere wie ere toekomt.

Een story van historie

Om half twee vertrokken we op 22 februari 2016 vanaf de Borkel voor een historische rit met als bestemming (voor de koffie) De Gouden Leeuw in Bronckhorst.

Het is toch nog winter geworden of althans een beetje en in de natuur zit nog niet zoveel “leven”. Hier en daar nog een bloeiende hazelaar en het mooie wit van de sleedoorn maar voor het overige zijn het alleen de bollen (winterbloeiers) die hun best doen. Het mooiste voorbeeld daarvan is wel de tuin van Huis te Baak. Alsof er, zoals het hoort in de winter, een pak sneeuw ligt zo uitbundig bloeien de sneeuwklokjes.

We zouden deze rit ook een kastelenrit kunnen noemen met een aantal monumenten en (vage) herinneringen aan een ver verleden (Middeleeuwen). Vanuit Gorssel passeren we zo in de Kring van Dorth het gelijknamige landhuis, oorspronkelijk kasteel uit 1329, en via de Exelse molen en landgoed Ampsen bereiken we kasteel De Cloese in Lochem. Dit is een prachtig kasteel met een heleboel lelijke bijgebouwen die gebruikt werden door de rechercheschool maar nu al jaren staan te verpauperen. Na Lochem rijden we langs kasteel de Wildenborgh en kasteel Vorden, naar weer het volgende prachtige kasteel waaraan iedereen wel eens een bezoek zal hebben gebracht: kasteel Hackfort. Via de eerder genoemde witte tuin van Huis Baak naderen we onze bestemming: het mooie, historische plaatsje/stadje Bronckhorst. In de gelagkamer van De Gouden Leeuw hangt een schilderij van hoe het kasteel Bronchorst er ooit moet hebben uitgezien. Aan het kasteel herinnert alleen nog de heuvel waarop het moet hebben gestaan. Deze memorabele plek wordt na een geslaagde restauratie in de eerste week van maart (2016) ‘geopend’.

Na de koffie met kruidkoek gaan we deels over de dijk en deels door de uiterwaarden van de IJssel weer terug naar Gorssel. We spotten veel ganzen in de grazige landerijen, vooral kolganzen en grauwe ganzen. Bij aankomst bij de Borkel geven alle passagiers van de bus aan een plezierige rit en mooie middag te hebben gehad.

Lambert Kouwenberg, chauffeur.

Wat vindt men ervan…..

Bijvoorbeeld Joosje van Damartikel bus

Half rondje Veluwemassief/IJsseldal

Op maandag 11 januari 2016 rijdt de bus voor St. Elisabeth. Aan de chauffeur van dienst is gevraagd een leuke winterse route te rijden en “ergens” koffie te drinken. Aangezien deze chauffeur goed bekend is met de route zoals die in het boek “Beleef de seizoenen tussen Veluwemassief en IJsseldal” beschreven wordt, kiest hij ervoor hiervan het noordelijke deel te rijden.

De kalender geeft 11 januari aan maar echt winter is het niet. De natuur is overwegend groen en we zien diverse bloeiende planten en struiken. Vooral de hazelaar bloeit al weken overweldigend. Het is 7 graden Celsius en gevroren heeft het deze winter nog maar een keer. Bij het begin van de tocht regent het en het duurt even voordat de ramen niet meer beslagen zijn. Dit is echter geen belemmering om toch te genieten.

De tocht voert door de Hoven langs het mooi gerestaureerde gebouw IJsselstroom over de nieuwe, verlegde dijk langs de IJssel. Links en rechts zien we in de weilanden grote groepen ganzen (vooral grauwe ganzen en een paar kolganzen). De werkzaamheden in verband met het project “Ruimte voor de rivier” zijn hier in de Voorsterklei inmiddels afgerond. De nieuwe dijk is bijna een kilometer landinwaarts naar het westen verlegd om ruimte te bieden aan het wassende water dat naar verwachting vier keer per eeuw de oude dijk zal overspoelen. Een paar historische boerderijen moesten wijken maar een van de boerenfamilies heeft een grote nieuwe boerderij kunnen bouwen op de dijk een paar honderd meter van de oude locatie vandaan.

Langs mooie boerderijen zoals het Sinderen, een oud en nieuw gemaal en een markante grote, oude zwarte populier, bereiken we het dorp Voorst met zijn oude kerk, veel historische panden aan de Rijksstraatweg en het Landgoed Beekzicht met de boerderij Het Nattelt,die tot de mooiste boerderij van Gelderland benoemd is. Na de alom bekende bakker Bril passeren we de oprijlaan van Huize de Poll en rijden we langs het dorpje Bussloo met zijn minder dan 200 inwoners.

We hadden de IJssel even uit het zicht verloren maar we keren nu weer naar de dijk terug op de plek waar in de nacht van 11 op 12 april 1945 de oversteek van Canadese militairen over de IJssel plaatsvond. Gedenkstenen langs de IJssel en op de kerk van Wilp herinneren hier nog aan.

Het in de zomer zo gastvrije museumcafé De Kribbe aan het begin van het pad naar het Dommerholts veer, is nu gesloten maar het is toch nog te vroeg voor koffie. Langs de oude dorpspomp rijden we door Wilp en nee, we gaan niet bij Piet Zoomers aan. Het is een tocht met volop kleine plaatsjes. We hadden al Bussloo, nu komen we door Posterenk en later zullen onder andere nog Broek, Oeken, Voorstonden en andere volgen. Maar voor het zover is rijden we nog om de recreatieplas Bussloo heen met zijn wellnessresort Thermen Bussloo (de “bekende” kok Daan K. in de keuken) en door het lintdorp Klarenbeek dat half van de gemeente Voorst en half van de gemeente Apeldoorn is.

Voor mensen die goed ter been zijn is het natuurgebied Beekbergerwoud, waar het laatste Nederlandse oerbos stond, een prachtig wandel- en struingebied. Nu is het er wel erg nat dus rijden we door naar weer een heel klein dorpje, Lieren, waar het museumstation van de Veluwse Stoomtreinmaatschappij gevestigd is. Een ritje met de stoomtrein van Apeldoorn naar Dieren (of andersom) is voor opa’s en oma’s met kleinkinderen een aanrader. Over hoge akkers rijden we naar Loenen en passeren onderweg de grootste waterval van Nederland. Mooi gerestaureerd, dat wel, maar indrukwekkend……?

Langs zorgboerderij De Groote Modderkolk en door het dorp Loenen gaan we naar Eerbeek en wel Huis te Eerbeek met zijn nog werkende oliemolen en grand café de Korenmolen waar we in een heel gezellige ambiance koffie drinken.

Na de koffie vervolgen we onze weg en gaan over het Apeldoorns Kanaal via een klein stukje hobbelige zandweg naar weer zo’n klein dorpje: Hall. Een historisch kerkje, het begin van het Hallse pad, een kerkepad van Hall naar Brummen, een ooievaarsnest en een weggetje omzoomd door knotwilgen of met witte berken als levende “lantaarnpalen”. Mooi is het als jachthuis gebouwde landhuis Het Leusveld, gelegen in een schitterend wandelgebied met voor vogelaars de observatiepost aan de plas “kiek uut”.

Even voorbij de rand van Brummen en richting Oeken, ontwaren we aan de rechterkant de skyline van Zutphen. We naderen onze eindbestemming maar niet nadat we langs Huis Voorstonden, een paar karakteristieke boerderijen en Huis Empe zijn gereden. Na het natte natuurgebied de “Oude IJssel” gaan we bij Empe rechtsaf weer terug naar Zutphen, het begin van onze reis.

Aan de reacties van de passagiers bij het uitstappen te merken, hebben ze allemaal genoten van de tocht en is men het regenachtige begin al weer vergeten.

NB. De tocht is, inclusief mooie foto’s, ook na te lezen en te bekijken in het boek: Beleef de seizoenen tussen Veluwemassief en IJsseldal” waarvan uw chauffeur medeauteur is.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Oude glorie in Zeddam

Op vrijdag de dertiende, jawel, was er een bustocht voor de bewoners van St. Elisabeth. Naast de chauffeur hadden 7 dames en een heer (inclusief de vrijwilligers Alie en Trees) een heel plezierige middag ondanks de wat ongelukkige datum.

Aangestuurd door de chauffeur zocht de bus zijn weg door de mooie Achterhoek en met name het prachtige Montferland. Onderweg passeren we enkele kastelen zoals kasteel Vorden, Medler, kasteel Ruurlo en Huis Bergh te ‘s-Heerenberg. De natuur gaat momenteel rusten. Veel blad is al gevallen maar bij ‘s-Heerenberg hebben we nog een prachtig gezicht op de herfstkleuren en wel van bovenaf! Niet iedereen heeft het gemerkt maar er is ook een bijna aanrijding met een koperwiek die vlak langs de voorruit scheert. In de buurt van Zeddam hangt een torenvalk in de lucht te “bidden”.

Iedereen roemt het mooie herfstweer met volop zon. Er staat een forse wind die een regen van blad op het landschap doet neerdalen. Na een rondje door ‘s-Heerenberg met even een stop bij Huis Bergh, dit mooie kasteel uit 1200, gaan we naar Zeddam. We bezoeken het Wapen van Zeddam. Dit etablissement is 80 jaar oud en wordt de laatste 30 jaar uitgebaat door een echtpaar dat dit met volle overgave doet. De specialiteit is krentenwegge (en thee in 60 (!) soorten), zoals die vroeger door buren werd geschonken bij de geboorte van een baby. Vanwege het 30-jarig jubileum in december a.s. krijgen we allemaal een cadeautje (zakjes thee) mee naar huis.

Als we weer in de bus zitten op weg naar huis begint het snel donker te worden en krijgen we een flinke bui op ons dak. Gelukkig verkeert de bus in uitstekende staat en kan de regen ons niet deren. Alle passagiers zijn heel lovend over weer een geslaagde middag.

Lambert Kouwenberg (chauffeur)

Onderweg met Huis Ter Weegen

Busuitje 5 oktober 2015 (15) Busuitje 5 oktober 2015 (8)

Verslag van de bustocht van maandag 5 oktober

Op maandag vijf oktober om 14.00 uur reed de bus weer voor op Huis ter Weegen in Warnsveld. De bewoners hadden er zin in en met een beetje hulp van elkaar konden we allemaal instappen. Het weer was schitterend, de zon scheen prachtig en het was droog.

Lambert Kouwenberg was de chauffeur en zou ons naar Erve Kots in Lievelde rijden. Dat bleek nog niet zo makkelijk als gedacht want er was een weg opgebroken. Gelukkig heeft de bus een navigatiesysteem en kwamen we uiteindelijk keurig op de plek van bestemming. Tijdens de rit er naartoe leidde Lambert ons langs mooie lanen en wegen. Hij wist veel te vertellen over de bezienswaardigheden onderweg. Zo hebben we een tijdje stil gestaan voor het huis van Hans Melchers, de eigenaar van museum MORE in Gorssel, terwijl Lambert ons vertelde over de activiteiten van deze mijnheer Melchers. Ook hebben we een en ander geleerd onderweg: We weten nu wat een ‘Enk’ is. (een ophoging van een stuk weiland of landbouwgrond door jaren van bewerking). Of wat toch die vreemde grote zwarte bollen met een soort tentje erboven zijn die her en der in de landerijen bungelen aan een soort stellage. (Vliegenvangers, de bol laat de vliegen denken dat ze het achtereinde van een dier zijn, hoe verzin je het, maar het schijnt te werken want er zijn er heel veel). Zo zie je maar dat je nooit te oud bent om te leren: De gemiddelde leeftijd in de bus zal zo ongeveer rond de tachtig jaar zijn geweest. En dan moet ik eerlijkheidshalve wel vermelden dat die gemiddelde leeftijd erg omlaag is gehaald door onze collega Anne die vandaag als vrijwilligster mee was en zich prima van haar taak heeft gekweten.Busuitje 5 oktober 2015 (20)

Aangekomen op Erve Kots konden we op een prachtig terras zitten met uitzicht over de weilanden en in de zon was het nog net warm genoeg. De bediening was zeer vriendelijk en we genoten van een heerlijk stuk gebak met koffie. Daarna hebben we nog even een wandelingetje gemaakt naar de overkant. Daar is een landwinkel en daar hebben we erwtensoep gekocht voor thuis en een heerlijk stukje kaas voor bij de borrel. Het personeel daar was ook erg vriendelijk want we mochten allemaal eerst een stukje kaas proeven. Omdat we vrij lang onderweg waren geweest, reed Lambert de terugweg over de grote weg. De stemming was bijzonder goed en heel tevreden reden we rond 17.00 uur weer voor op Huis ter Weegen.

Onze bewoners krijgen nooit genoeg van deze uitjes, het zijn eigenlijk altijd hele fijne uitstapjes en ik wil namens iedereen van Huis ter Weegen, alle mensen bedanken voor het mogelijk maken van deze prettige ervaringen. Met name de buschauffeurs die altijd weer de mooiste ritjes weten, altijd behulpzaam zijn en bovendien nog goed gezelschap zijn voor de enkele heren op Huis ter Weegen. Die zijn op Huis ter Weegen in de minderheid en vinden het heel prettig als ze weer eens een gesprek met een andere heer kunnen voeren.

Judith Röttjers, activiteitenbegeleider op Huis ter Weegen.

Je kunt er ook lekker eten…..

Op maandag 14 september 2015 rijdt de bus voor St. Elisabeth.

De dames en een heer zitten er, samen met de begeleidsters, al ruimschoots voor de afgesproken tijd, klaar voor. Het reisdoel is bekend maar de route er naar toe mag de chauffeur bepalen. Het wordt een mooie rit door de Achterhoekse dreven naar het dorpje Gelselaar. We willen een bezoek brengen aan Erve Brooks Niehof, de museumboerderij, onderdeel van Erve Brooks en met een wandelpad door de weilanden ermee verbonden.

We bezichtigen de fraaie boerderij van binnen en van buiten en bij velen komen herinneringen boven aan vroeger bij het zien van de kelder met de weckpotten, de bedstee, de “goei kamer” en de kralenlampen.

Koffie met gebak? Natuurlijk! En kan er nog meer gegeten worden? We hebben de tijd, dus er wordt genoten van meerdere gangen. En wie later liever thuis nog wil eten kan wat overslaan en buiten rondlopen, de veestapel en de boomgaard bekijken.

Maar eens komt toch het moment van de terugrit. Gelukkig begint het pas te regenen als we in de bus zitten en dan hebben we er natuurlijk geen last van.

Lambert Kouwenberg (chauffeur)

Als de heide bloeit…..

Vrijdag 4 september 2015. Busrit voor St. Elisabeth Zutphen.

September is de maand van de bloeiende heide; vooral de struikheide (Calluna) want de bloei van de dopheide (Erica) is inmiddels al weer bijna voorbij. De dames van het St. Elisabeth hadden er dan ook veel zin om op 4 september een busrit te maken over de Holterberg. Toen de chauffeur met de bus arriveerde zaten ze al allemaal in de startblokken en duurde het niet lang totdat we “op pad ” konden gaan.

Via een ruime omweg, waarbij we veel moois zagen op het terrein van cultuur en natuur, flora en fauna, bereikten we Holten aan de voet van de Holterberg, een van de heuvels van de Sallandse Heuvelrug, ontstaan in de voorlaatste ijstijd (zo’n 150.000 jaar geleden). Langzaam klimmend over de bochtige toeristische weg, reden we eerst door het bos, langs het Natuurdiorama van de heer Bos en al een stuk, inderdaad prachtig bloeiende, heide. Even verder is het hoogste punt van de Holterberg met een fraai uitkijkpunt waar je heel ver over het schitterend paarse landschap kunt kijken.

We hebben even heel langzaam gereden, want stoppen mag op deze weg vanwege de verkeersveiligheid helaas niet, om van al dat fraais te genieten. Vele “Ah’s” en “Oh’s” waren te horen en het scheelde niet veel of er werd zelfs een lied aangeheven (Op de grote stille heide…..). Aan het einde van de weg zijn we rechtsaf richting Nijverdal gegaan om daar bij Bistro De Aole Ste koffie met gebak te nuttigen. De terugweg ging weer over de Holterberg, wat toch weer een andere kijk op de zaak geeft, en via o.a. Eefde terug naar Zutphen.

Onderweg werden de passagiers in ruime mate voorzien van informatie over vooral de (schoonheid van de) natuur door de aanwezige voormalige IVN-gids, met nog altijd een ongelooflijke hoeveelheid parate kennis. De chauffeur (ook IVN-gids) had daarom op dit punt slechts een assisterende rol. Op zijn verzoek hebben de passagiers onderweg gezamenlijk een samenvatting gemaakt van hun beleving van de hoogtepunten van de dag. Hier volgt hun (enigszins bewerkte) verslag:

“We maakten vandaag een rit naar de Holterberg via een mooie route langs prachtige boerderijen en over heidevelden. Aan boord van de bus heerste een gezellige sfeer en we kregen veel uitleg van (o.a.) de chauffeur. Zo vertelde hij over de verschillende soorten heide, de bloeiwijze van de mais, een voormalige V1 lanceerbasis uit WO II nabij Joppe. Langs mooie villa’s met fraaie tuinen en weitjes met paarden, bereikten we de Noetselerberg en de daar gevestigde Aole Ste, een sfeervolle bistro met lekkere koffie en een zeer ruime keuze aan gebak en lekkernijen. We hebben ook kunnen genieten van een luxe, comfortabele bus en zeer behulpzame chauffeur en vrijwilligers. We zagen onder andere een buizerd, torenvalk, vliegdennen, pijpenstrootje en luisterden naar het verhaal over de sleedoorn. En nog veel meer……”.

Lambert Kouwenberg (chauffeur)

 

 

Wat een weer…… voor cactussen!

DSCN0264 DSCN0257 3 augustus 2015.

Op een van de warmste dagen van deze zomer (32 graden C) maakten enkele bewoners van Lunette Vischpoort een uitstapje naar de Cactus Oase in Ruurlo. Hoewel dit cactuspark al ruim 25 jaar als attractie in Ruurlo gevestigd is, was geen van de passagiers van de bus (de chauffeur natuurlijk wel) er ooit eerder geweest.DSCN0261

Iedereen was enthousiast over hetgeen er te zien is, van de oude landbouwwerktuigen, gebruiksvoorwerpen, toonkamers (o.a. schoenmakerij en schooltje) en een modelspoorbaan tot natuurlijk de cactussen in ontelbare soorten en diverse maten! Dat alles is te vinden in een heel groot kassencomplex. Speciaal voor ons werd de modelspoorbaan in werking gesteld. Er waren geen andere bezoekers op deze dag. Heel begrijpelijk vanwege de hitte, nog versterkt door het vele glas. Temperaturen die je alleen kunt verdragen als je, inderdaad, een cactus bent.

Gelukkig kon er op een met druivenranken overgroeid terras enige verkoeling gevonden worden onder het genot van eerst een kop koffie of thee met huisgemaakte kruidkoek en later een glaasje fris of een ijsje. Voor vertrek kreeg iedereen nog een eigen cactus mee voor thuis.

Ondanks de tropische temperatuur toch een heel geslaagde middag.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Van Borkel tot Oale Ste

Op maandag 20 juli rijdt de bus voor De Borkel in Gorssel. Activiteitenbegeleidster Wilma van Gerrevink heeft de Holterberg als reisdoel bedacht, in de hoop al wat bloeiende heide te zien. De chauffeur van dienst werd gevraagd een uitspanning te zoeken die ons op maandag (!) van koffie/thee met gebak zou kunnen voorzien. Wilma, die blij is dat ze ook zelf eens mee kan, heeft zes gasten enthousiast gevonden om haar te vergezellen. Snel en soepel gaat iedereen aan boord en worden de rolstoelen vergrendeld. Veel lof is er weer voor het comfort van de bus.

Via Joppe, Bathmen, Okkenbroek, Heeten en Holten bereiken we de voet van de Holterberg. Langzaam rijdend om volop te kunnen genieten, gaan we via de toeristische weg de heidevlaktes en de bult over, richting Nijverdal. Helaas, het is nog een paar weken te vroeg voor een paarse zee maar hier en daar is er toch een beginnetje van bloeiende struikheide (Calluna). Gelukkig geeft af en toe een stukje dopheide (Erica) nog een paars/roze accent (dat zal dan op de wat nattere plekken zijn). Het uitzicht is, zeker boven op de berg, blijvend mooi en indrukwekkend.

In Nijverdal leggen we aan bij de bistro De Aole Ste, die op het terrein van de camping de Noetselerberg ligt. Op het terras genieten we in de zon van koffie of thee met heerlijk gebak. We kunnen weer een horecagelegenheid aan ons lijstje toevoegen.

In verband met de beperkte tijd gaan we weer dezelfde weg terug richting Holten. Dan krijg je toch weer een ander beeld, als je van de andere kant komt. Via Deventer rijden we weer terug naar Gorssel. Overal langs de weg zie je momenteel prachtige gele en witte schermbloemen. Het gaat hier voornamelijk om Gewone bereklauw maar ook Engelwortel, Duizendblad en niet te vergeten Wilde peen die, uitgebloeid, op vogelnestjes gelijkende bloemen/zaadbollen vormt.

Alle passagiers geven, wanneer ze weer veilig thuis zijn aangekomen, te kennen een plezierige middag te hebben gehad.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

 

Acacia’s en ijs

Op maandag 15 juni twee maal een busrit voor de Wieken Groenlo.

Anne Wibier, de activiteitenbegeleidster, heeft zowel voor de ochtend als de middag voor de bewoners een mooi uitje bedacht naar de ijsboerderij ’t Dommerholt in Borculo. Dat alleen al is voor de gasten een mooie gebeurtenis. Maar Anne is ook nog eens reisleidster bij een mooie rondrit door de Achterhoekse dreven. Anne weet er goed de weg want zij is geboren in Neede.

We rijden een mooie route en de passagiers kunnen volop genieten van onder andere de vele momenteel uitbundig bloeiende vlierstruiken. Ook de geurige bloei van de robinia’s (in de volksmond acacia’s), die nu op het laatst loopt, valt niet te versmaden. Gelukkig is de mais nog laag zodat er ook nog mooie vergezichten zijn. Anne wijst ons onder andere in haar geboortedorp op enkele fraaie huizen en af en toe is er een veldje met het glanzende geel van boterbloemen.

Het weer zit mee, hoewel het niet echt warm is. Bij de ochtendrit gaan we bij de ijsboerderij binnen zitten maar ’s middags is het heel goed toeven op het terras van dit prachtige bedrijf. Natuurlijk worden er diverse soorten ijs geserveerd, enorm variërend in smaak en formaat (je hebt zelfs een ijsje met 7 bolletjes), maar men kan er ook terecht voor appeltaart, Luikse wafels en een “gewoon” kopje koffie. Het is ook mooi dat je hier elke dag, dus ook op maandag, vanaf 10.00 uur kunt aanleggen.

Zowel na de ochtend- als middagrit arriveren de bewoners en begeleiding weer voldaan bij de Wieken en kunnen ze uitkijken naar het volgende uitstapje.

Lambert Kouwenberg, chauffeur

Tussen Veluwemassief en IJsseldal

betreft: excursie over de Veluwe en door de IJsselstreek t.b.v. de chauffeurs en het bestuur van “De Stichting Bus Zutphen”.

Op uitnodiging van onze collega Lambert Kouwenberg, hebben zowel de chauffeurs als het bestuur besloten deel te nemen aan de excursie op 9 mei j.l.
Lambert werd deze dag geassisteerd door Bert van der Saag. Beiden zijn vorig jaar geslaagd voor het examen IVN-natuurgids en hebben als gezamenlijke eindopdracht een boeiende gids, ‘Beleef de Seizoenen tussen Veluwemassief en IJsseldal‘ uitgebracht, waarvan de chauffeurs inmiddels ook over een exemplaar beschikken. In de bus ligt ook een gids t.b.v. de activiteitenbegeleiding. Een met Bert van der Saag bevriende drukker heeft besloten, dit waardevolle eindproject in boekvorm uit te geven, waarvan de introductie zal plaatsvinden op 31 mei 2015 bij Kantoorboekhandel Hendriks te Eerbeek.

Tijdens deze excursie werd een enerverende beschouwing gegeven over het Veluwemassief (stuwwal) en het IJsseldal en hoe dit zich heeft ontwikkeld vanaf het Saalien, de voorlaatste ijstijd zo’n 125000 jaar geleden, tot nu.
Het eerste deel van de excursie liep via de noordzijde van de IJssel (de Hoven bij Zutphen), richting Wilp, vervolgens richting Beekbergen, Loenen, Roosendaal, Posbank, Dieren, EDSCN0233erbeek, Hall en weer terug naar Zutphen (c.a. 120 km). Gedurende deze route werden we geïnformeerd over vele bijzonder mooie, zowel hedendaagse als cultuurhistorische onderwerpen, waaronder de huidige ontwikkeling van ‘de Voorsterklei’, waar o.a. door een dijkverlegging ‘Ruimte voor de Rivier’ wordt gerealiseerd. Ook de cultuurhistorie van prachtige landgoederen en gebouwen uit een ver verleden kwamen op onze weg. Ook werd er volop aandacht besteed aan de flora en fauna tijdens deze mooie voorjaarsdag. Na koffie met een boterham bij ‘Open Erf De Groote Modderkolk’ in Loenen, een zorgboerderij, togen we, eveneens in Loenen, naar Kasteel ter Horst. Hier werden we door Bert, die hier gids is, uitgenodigd om aan een rondleiding deel te nemen in en om dit schitterende kasteel uit 1557, gebouwd door Wijnand Hacfort, toenmalig burgemeester van Arnhem. Hierna hebben we het verzetsmonument, nabij ‘de Woeste Hoeve’ bezocht, waar de verse bloemen ons herinnerden aan de recente 5 mei herdenking. Via ‘Kasteel Rosendael’, zijn we ‘De Posbank’ opgereden, waar Lambert en Bert ons het e.e.a. hebben verteld over het ontstaan van deze ‘stuwwal’ in de voorlaatste ijstijd. Via Dieren en een deel van het lommerrijke Apeldoorns Kanaal, zijn we uiteindelijk terechtgekomen bij ‘Huis te Eerbeek’ met zijn prachtige tuinen en waterpartijen, evenals de antieke water-aangedreven oliemolen, om tenslotte via landgoed ‘Het Leusveld’ te Hall, weer thuis te komen in Zutphen.

Het is erg praktisch, dat deze gids voor zowel de chauffeurs, als voor de activiteitenbegeleiders de mogelijkheid biedt, slechts een deel van deze volledige bustocht te benutten, vooral als het ‘uitstapje’ een dagdeel betreft. Ook is er in de gids veel aandacht besteed aan de minder valide mens, ook als deze rolstoel-gebonden is, en zijn er voor hen korte, mooie en goed toegankelijke wandelingen en horeca gelegenheden uitgestippeld.
Alle betrokkenen van de Stichting Bus Zutphen, bedanken Lambert en Bert nogmaals voor deze prachtige en leerzame excursie, waarmee we ons werk als vrijwilliger nog meer invulling kunnen geven.
Het boek, ‘Beleef de Seizoenen tussen Veluwemassief en IJsseldal’, is na 31 mei te koop via boekhandel Hendriks te Eerbeek voor € 18,95.

Frans Bernards, chauffeur

Een extra bustocht.

 

 

Ja, we boffen weer. Er viel een bustocht uit en wij krijgen de bus.  Ondertussen hebben we al aardig wat locaties waar we heen kunnen gaan. In mei is het altijd leuk om naar de cactuskwekerij te gaan. Het is al weer 5 jaar geleden dat we daar voor het laatst waren. Toen was het een kwekerij met een eenvoudig restaurant met keuken stoelen en houten tafeltjes.Nu is Annie Cactus in Ruurlo uitgegroeid tot een mooi binnen park.  Van te voren even gebeld dat we komen met negen mensen. Het is de dag na Pinksteren en dus heerlijk rustig. Annie staat al te wachten getooid met een rode cowboy hoed. Welkom, welkom, roept ze  enthousiast. Ik zet de trein aan, is leuk om naar te kijken, zegt ze  en snelt naar de schakelaar.Een enorm landschap met heel veel cactussen en daar tussen een rails waar verschillende treintjes beginnen te rijden. De bewoners zijn  gelijk gefocust. Kijk, daar gaat de trein, nee nog een trein. Er staan bankjes en enkele dames, die gearmd binnen komen, gaan daar zitten en bekijken het tafereel.Daarna lopen we verder en bewonderen alle cactussen. Ruim 2000 soorten  staan er. Grote, hele grote, kleine en hele kleine cactussen. Sommigen staan in bloei. Na en half uur wordt er een zitje gespot. Naast enkele vogelkooien en  zicht op alle cactussen. Een ideale plek om even te rusten en iets te drinken. Annie komt er al aan lopen en zorgt voor koffie, thee en limonade en zelfgemaakte kruidcake. Voordat we drinken krijgen, vertelt Annie een verhaal over de cactus en declameert twee zelfgemaakte gedichten. Ondertussen is er voortdurend het gekwetter van vogels te horen. De koffie is heerlijk en ook de kruidcake smaakt goed. Dan komt de man van Annie met een kruiwagen met twee grote cactussen.Gedoneerd door enkele bezoekers. Benieuwd zijn we hoe hij ze in de grond gaat zetten. Het zijn cactussen van ruim een halve meter in doorsnee. Met handschoenen gaat dat niet. De grote stekels zullen er doorheen prikken. Dan pak hij twee plaatjes piepschuim. Drukt deze tegen de cactus en tilt hem op en zet hem netjes in het vooraf gegraven gat. Oh! Zo doe je dat. Wat slim! We zitten heerlijk en mogen nog best wel koffie pakken. Dan plots kijken we even hoe laat het is. Half vijf, oeps! We moeten gaan. Jammer, ik wil hier nog wel even blijven, roept een bewoner. Helaas dat gaat niet. Sommige moeten nog even naar de toilet en dan vlug de  bus in. De man van Annie komt aangesneld en geeft als cadeau een stenen bak met negen kleine cactussen. Voor de woonkamer,zegt hij. Wat een gastvrijheid. Heerlijk is het om  weer in de bus te zitten. De bus rijdt bijna geruisloos en het uitzicht is voor een ieder goed. Aan het eind een applaus voor de chauffeur.

 Hopelijk is er snel weer een uitje, het was oer gezellig!

 Henny Pikkert    Activiteitenbegeleidster

Huis ter Weegen

>

>

 

Even Aanleggen

22 mei 2015.  Busrit voor de Borkel, Steunpunt Epse, Wansinkhof.

Een korte rit vandaag. Om 10.00 uur vertrokken en om kwart over 12 weer terug in Epse voor de warme hap.

Een weliswaar korte maar mooie rit door de dreven van Epse, Harfsen en Almen en op de terugweg Joppe met als koffie-met-gebak bestemming: De Nieuwe Aanleg in Almen. Omdat er in totaal twaalf passagiers zijn inclusief de begeleiding gaat Janet Hartman met haar eigen auto mee en vervoert drie personen. Alle deelnemers aan dit uitje zijn zelfstandig wonende mensen uit Epse die bij het Steunpunt zijn samengekomen. Het is merkbaar dat deze mensen nog zelfstandig kunnen wonen want niemand hoeft gebruik te maken van een rolstoel. Wel gaan er drie rollators mee of zoals een mevrouw vraagt “chauffeur, kan mijn Mercedes ook mee?”

De vrijwilligster in de bus, een geboren en getogen Epsese, Kent de omgeving zeer goed en heeft een mooi tochtje uitgedacht naar de koffiebestemming. Van veel van de oudere huizen die we passeren kent ze de bewoners. Ook enkele van de overige passagiers, waarvan er twee 99 jaar oud zijn, weten wie er op de boerderijen wonen of in elk geval gewoond hebben. Er is langs de weg veel groen en af en toe rijden we zelfs door een groene tunnel omdat de bomen de weg overspannen. Maar niet alles is groen, we zien ook met mooie bloemtrossen bloeiende paardenkastanjes, het rijkelijk wit van de meidoorn en niet te vergeten het heldere geel van bloeiende brem.

Bij De Nieuwe Aanleg in Almen ligt op het Twentekanaal een rondvaartboot afgemeerd. Deze boot, “De Aanleg”, is voor groepen van minimaal 20 personen af te huren voor minimaal 2 uur ( 125 euro per uur) en vaart dan bijvoorbeeld van Almen naar Zutphen en terug. Omdat dit interessant zou kunnen zijn voor een groepsuitje wordt er informatie verstrekt middels een folder.

Vanwege het genoten gebak iets minder hongerig dan normaal, stappen alle passagiers in Epse uit voor de warme maaltijd. Ze geven aan een plezierig uitje te hebben gehad.

Lambert Kouwenberg (chauffeur)

 

Beleef het IJsseldal

Maandagmiddag 4 mei 2015. Rit voor de afdeling Olypoort van Lunette. Met grote instemming van de begeleidsters Henny en Hanny hebben we een groot deel van de route “Beleef de seizoenen tussen Veluwemassief en IJsseldal” gereden. Het gaat dan om het noordelijke deel door het IJsseldal met een koffiestop bij De Kribbe, het museumlunchrestaurant aan de IJssel bij het begin van het pad naar het Dommerholts veer. Een mevrouw is heel slecht ter been en heeft er veel moeite mee om bij de koffiestop uit te stappen. Achteraf gezien hadden we beter voor haar een rolstoel mee kunnen nemen. Iedereen stapt uit en gaat binnen koffiedrinken maar deze mevrouw, in het gezelschap van een van de begeleidsters, blijft in de bus zitten. De bedienende ober heeft er geen enkele moeite mee om de bestelling bij de bus op te nemen en komt grappend  terug met de opmerking: “Twee koffie voor bus 1!” Op deze bijzondere dag (4 mei!) merken we diverse malen dat de dodenherdenking een belangrijke rol speelt. Er zijn langs de route dan ook veel gedenkwaardige plekken zoals die waar 19 Canadese militairen gesneuveld zijn op 12 april 1945 bij de oversteek over de IJssel. Bij De Kribbe zien we nog een paar oude mannen in Schots militair uniform met kilt! Op de weilanden zien we op deze stralende dag de vrolijke kleuren van ontelbare paardenbloemen en pinksterbloemen. Deze geven een optimistisch tintje aan deze qua historie ingetogen dag. De lente is inmiddels volop aanwezig want ook de eiken bloeien zij het minder opvallend en de meidoorns en vooral paardenkastanjes zullen met een paar dagen in volle bloei staan met de prachtige rechtopstaande bloemtrossen. Bij terugkomst is een ding zeker: iedereen heeft de lente beleefd!

Lambert Kouwenberg

 

 

Bericht van twee korte ritten

Maandag 13 april 2015 een ochtend- en een middagrit voor Klein Engelenburg in Brummen. Op verzoek van een van de bewoners van het mooie pand Klein Engelenburg maken we een tochtje over de Veluwe en met name de Posbank. Dit is voor de chauffeur van dienst een bekende route zoals dat voor velen het geval zal zijn. Het is dan ook telkens weer een belevenis om dit “ommetje” te maken. Van Brummen rijden we via Dieren, Ellecom, De Steeg naar de Posbank, de stenen bank genoemd naar de heer Pos, de tweede voorzitter van de ANWB bij het 25 jarig jubileum. Na de Posbank de kronkelige weg met haarspeldbochten over de stuwwal naar Rozendaal en langs het gelijknamige kasteel. Via de schelmseweg, Velp naar Rheden en met een ommetje door Spankeren weer terug naar Brummen. De begeleidster in de bus weet veel te vertellen onderweg omdat zij de omgeving goed kent maar ook de chauffeur levert zijn bijdrage vanuit zijn kennis van de route in de hoedanigheid van natuurgids. Die natuur staat in het teken van de lente met de bloeiende sleedoorn en op de Posbank de gaspeldoorn. De passagiersgroep bestaande uit 2 rolstoelers, 5 lopende bewoners en een begeleidster spreken aan het einde van de rit hun waardering uit. Een meneer in een rolstoel verwoordt het zo: “Ik heb genoten, genoten, genoten”.

De middagrit behelst een bezoek aan de Intratuin van Lochem waar we ook koffiedrinken. Behalve een volle bus met bewoners rijdt er ook nog een auto mee met twee vrijwilligers zodat de hele groep uit 11 personen bestaat. Het zijn allemaal vrouwen. Zou het dan toch waar zijn dat vrouwen meer van winkelen houden dan mannen? Iedereen is tevreden over de invulling van de middag maar er wordt opgemerkt dat de tijd eigenlijk wat te beperkt is……

Wat een luxe en genot is die nieuwe bus toch. Wat een comfort en soepele bediening van alle gordels enz. Dat scheelt tijd en vooral ergernis.

Lambert Kouwenberg

 

Zonneburg Empe ziet gaspeldoorn

Op vrijdag 3 april 2015 (Goede Vrijdag) rijdt de bus om half twee voor bij Zonneburg waar Hamida Paling al druk in de weer is om de bewoners die een reisje gaan maken te verzamelen. Vier bewoners (alle dames) komen met de lift naar de benedenverdieping die momenteel gerenoveerd wordt. Twee bewoners hebben hun eigen rolstoel en een derde gebruikt de extra rolstoel van de bus die voor deze gelegenheid is meegenomen. De vierde bewoner heeft alleen een rollator die natuurlijk ook een plaats krijgt in de bus. Met alleen Hamida als begeleidster is er nog genoeg ruimte in de bus over. In Brummen zal ook nog stagiaire Emma als begeleidster opgepikt worden.

Via Tonden en Voorstonden rijden we binnendoor naar het centrum van Brummen waar Emma staat te wachten. Met het nu volledige gezelschap rijden we richting Dieren en maken we vervolgens een rondrit over de Veluwe/Posbank via Ellecom, De Steeg, Rheden, Posbank Transferium, De Posbank en via de Diepesteeg weer terug naar De Steeg en Dieren. Iedereen die de Posbank kent weet dat dit een heel mooie tocht is over kronkelige wegen en met mooie vergezichten, zelfs als de heide niet bloeit. Er bloeit echter wel wat anders, ook heel erg mooi, met gele bloemen. Op het eerste gezicht zou men denken dat het brem is. Het is echter een struik met grote scherpe doorns die vroeger veel gebruikt werd in heggen om wilde dieren buiten te houden en de schapen binnen. Het is Gaspeldoorn.

Bij het Paviljoen Posbank is het druk, heel druk en overal zijn er wielrenners. Het is dan ook een erg mooie, zonnige lentedag. Even voorbij Dieren in Spankeren draaien we het parkeerterrein van De Luchte op waar we koffie drinken met voor een aantal liefhebbers een groot stuk appelgebak. Er worden wat foto’s gemaakt en vervolgens keren we weer terug naar Zonneburg. Daar geven de bewoners en de begeleiding te kennen dat ze het een mooie tocht hebben gevonden.

Lambert Kouwenberg (chauffeur)

 

De chauffeurs en enkele bestuursleden

chauffeursDe Stichting Bus Zutphen is een vrijwilligersorganisatie. Zowel het bestuur, als de chauffeurs zijn met hart en ziel betrokken bij dit fantastische project. Deze foto is gemaakt bij de garage waarin onze mooie bus gestald is. Dit is op het terrein van GGNet in Warnsveld.

Vanuit Groenlo een dagje touren met de nieuwe bus

Op 12 februari stond de nieuwe bus al om 9.30 startklaar in Groenlo bij GGnet om een dagje met de gasten te toeren door de achterhoek . Het was koud en guur weer maar dat mocht de pret niet drukken. Een mooie tocht via Beltrum, Neede en binnendoor naar Ruurlo voor een warme kop koffie en, …hoe kan het ook anders, een lekker stuk appelgebak. Het was gezellig.

 DSCN0105 DSCN0106DSCN0108

Bij de Gallictusbasiliek                              De begeleidsters                                                                                     Enkele gasten

Voorjaar bij Intratuin Duiven

 

DSCN0172Op maandag 30 maart is door een aantal bewoners van de Bornhof een bezoek gebracht aan de voorjaarsshow van de Intratuin te Duiven. Buiten scheen wel de zon maar het was koud en eigenlijk guur weer. Binnen was het heerlijk warm en keken wij onze ogen naar alle mooie voorjaarsbloemen welke te kust en te keur stonden uitgestald. Met de mooie nieuwe bus zijn wij onze reis begonnen in Zutphen om vervolgens via Bronckhorst, Steenderen, Rha, Doesburg en Giesbeek, Lathum, Duiven te bereiken. Een mooie middag.DSCN0162

kinderboerderij Holten

DSCN0140Bezoek aan de kinderboerderij Dondertman te Holten op maandag 18 maart. Het was geweldig voorjaarsweer en een mooie dag om een uitstapje maken. . In een bosachtige omgeving ligt een klein park met daarin verschillende dieren die vooral aaibaar zijn. Een mooi locatie om even tot rust te komen of zomaar even contact te krijgen met de natuur. Natuurlijk mocht een kopje koffie met iets lekkers erbij ook niet ontbreken, maar je mag hier ook zelf meegebrachte consumpties gebruiken. DSCN0112

 

 

DSCN0120

Bewoners Huis ter Weegen voor het eerst op pad met de nieuwe bus.

EEN BIJZONDERE DAG MET DE NIEUWE BUS.

Door en met Henny Pikkert, activiteitenbegeleider op Huis ter Weegen.

Eindelijk is het zover. De nieuwe bus is in gebruik. Alle chauffeurs zijn trots op deze nieuwe bus. Een Mercedes met de nieuwste snufjes. Iedere inzittende heeft goed uitzicht. Rolstoelen kunnen zonder al te veel moeite in de bus geplaatst worden. En wij zijn ook blij. De hele dag kregen wij de bus.

Het is donderdag en dus markt in Zutphen. Wie wil er mee naar de markt? De bewoners moeten nog wel even wennen om in de ochtend al weg te kunnen met de bus. Drie dames hebben er wel zin in. Ter ondersteuning gaat er ook een stagiaire mee. De chauffeur geeft alle medewerking. “Zeg maar waar ik jullie af moet zetten”. Na overleg besluiten we om in de Pelikaanstraat uit te stappen. En daar gaan we. Bijna geluidloos en ontzettend comfortabel rijden we naar de stad. Aangekomen belooft de chauffeur om na een uur weer in de Pelikaanstraat te staan. De dames geven elkaar een arm en gezellig kletsend lopen ze de markt op. Hier en daar kijken en de producten bewonderen. “Kijk daar liggen sokken en maar €1.- per paar”. En een kraam met allemaal dassen en mutsen. Ook genieten de dames van al die kleine kinderen die in kinderwagens of buggy’s zitten. Na 10 minuten zijn we al bij de fontein en het blijkt dat we nog heel veel tijd hebben. Rechts is een leuk koffiehuis “De Picknick”. Daar gaan we zitten. De dames hebben een prachtig uitzicht op straat en zien veel mensen langs lopen. Na een kwartier is het tijd om verder te gaan. Er worden nog heerlijke stroopwafels, kibbeling en bloemen gekocht. Dan is het weer tijd om naar de bus te lopen. Terwijl we instappen krijgen we veel bekijks. Zo’n grote bus en er stappen maar 5 mensern in. Tja, een privébus, wie wil dat niet hebben?

Thuis is de tafel al gedekt en kunnen we aanschuiven. De kibbeling wordt verdeeld. Het is lekker maar de volgende keer gaan we toch kibbeling kopen op de markt in Warnsveld, die is vele malen lekkerder.

NieuweBus2

Om twee uur staat de bus al weer klaar om ons via een mooie omweg naar de Roskam te brengen. Nu is de bus helemaal vol. Langzaam rijdend door het mooie landschap van de Achterhoek genieten de bewoners van het mooie uitzicht. We zien een weiland vol met ganzen, een ooievaar en een prachtige wolkenlucht. Met de oude bus waren de bewoners blij dat ze er uit konden, nu kan het niet lang genoeg duren. Toch maar bij de Roskam er uit. We willen toch even zien hoe het geworden is. De Roskam is failliet gegaan, overgenomen en verbouwd, dus we zijn heel nieuwsgierig. Met een kritisch oog wordt er rondgekeken en allen zijn het er over eens, de sfeer is nog hetzelfde gebleven. De inrichting is lichter maar wordt wel mooi gevonden. We zitten rondom een grote tafel en krijgen al snel koffie met gebak. Dan is het wederom tijd om naar de bus te gaan. Met een kleine omweg weer naar huis. Daar aangekomen krijgt de chauffeur een applaus. Het was een prachtige route die hij gereden heeft.Moe maar voldaan stappen de bewoners uit de bus behalve één mevrouw. Met een vastberaden gezicht blijft ze zitten. “Gaan jullie maar, ik blijf hier”, zegt ze zelfverzekerd. Met de duidelijke belofte dat ze de volgende keer weer mee mag stapt ze toch uit de bus.

Voor de volgende keer is het met deze ervaring niet moeilijk om de bus vol te krijgen. Waarschijnlijk zal er geloot moeten worden wie er mee mag.

 

Nieuwe bus voor nog meer rijplezier.

Overhandiging sleutel van de nieuwe bus.Op vrijdag 6 februari 2015 heeft Wim Cornax, voorzitter van de STICHTING BUS ZUTPHEN de sleutel van de nieuwe bus ontvangen uit handen van Eduard Wolf, manager bij Wensink Mercedes-Benz en Sjoerd van der Woude, manager bij Tribus (o.a. inbouw rolstoelbussen) te Utrecht.

 

Er was een ruime belangstelling voor dit heuglijk feit van de zijde van de chauffeurs, het bestuur, de deelnemende tehuizen, van de sponsors en de gemeente Zutphen in de persoon van de wethouder mevrouw Patricia Withagen.

 

 

 

NieuweBusDe nieuwe bus is van het merk Mercedes-Benz, type Sprinter  met een automatische versnellingsbak en is voorzien van luchtvering, extra airco en verwarming voor de passagiers en een ruime instap. De bus is mede ingericht voor het vervoer van rolstoelen. Daartoe kunnen de stoelen tegen de zijwand worden geklapt waarna één of meer passagiers in een rolstoel via de elektrische lift aan de achterzijde van de bus in de bus geplaatst en vergrendeld kunnen worden. De bus biedt plaats aan acht personen exclusief de chauffeur.

 

 

Wij hopen nog vele jaren met de nieuwe bus ouderen, minder validen en andere personen die afhankelijk zijn van vervoer met speciale voorzieningen op een veilige en comfortabele manier een fijne dagtocht of een deel daarvan te bezorgen.