Stichting Bus Zutphen

In 1977 besloten een aantal Zutphense serviceclubs om geld bijeen te brengen voor de
aanschaf van een personenbus die de bewoners van Zutphense zorgvoorzieningen in de gelegenheid
zou stellen een dagje uit te gaan. De Lions-, Soroptimisten- en Rotary Clubs brachten geld bijeen en
richtten, samen met de zorginstellingen, de Stichting Busproject op. Het was 14 september 1977.
Een bus werd aangeschaft en de dagelijkse uitvoering van dit project werd verricht door een coördinator
en drie chauffeurs, allen vrijwilligers.

bus 1977

De eerste bus 1977

Er werd, net als nu nog steeds, van maandag tot en met vrijdag, vijf dagen per week gereden. Al naar
gelang de kwetsbaarheid van de passagiers gaan er één of twee begeleiders van de zorginstelling mee.

Het bestuur van de stichting werd, en wordt nog steeds, gevormd door afgevaardigden van de
serviceclubs en de instellingen. ln de beginjaren namen de directies van de zorginstellingen nog zelf
deel aan het bestuur en gebruikten de vergaderingen van de stichting om ook andere zaken die hun
stichting betroffen met elkaar te bespreken.
Nog steeds leveren de serviceclubs en de instellingen een bestuurslid, maar na alle fusies van de
afgelopen 10 jaar nemen de meeste directies van de instellingen niet meer zelf deel, maar laten zich
vertegenwoordigen. En hoewel dat dus anders is geworden is één ding ongewijzigd, de bus rijdt nog
steeds, maar nu met 12 vrijwillige chauffeurs.Omdat er vrijwel geen overheadkosten zijn kan de stichting
zichzelf met behulp van bijdragen van de deelnemende instellingen al die jaren financieel bedruipen en
inmiddels rijden we in de zesde bus. De eerste bus kende alleen maar vaste stoelen en de rolstoel die
toen nog incidenteel mee moest werd eenvoudig opgevouwen en achterin 
gelegd. De huidige bus is
volledig ingericht voor rolstoelvervoer en heeft voorzieningen als airconditioning, extra verwarming,
luchtvering en kan via 
het hefplateau de zware elektrische rolstoelen “aan boord” nemen. Ook hoort een
mobiele telefoon 
tegenwoordig tot de standaarduitrusting van de bus. Het zijn vooral de eisen van de tijd
die deze aanpassingen 
nodig maakten.
Maar het heeft ook te maken met de bewoners van de instellingen.
De bewoner anno 2015 is een andere
dan die uit de 70 -er jaren. In 2015 is de lichamelijke en/of geestelijke vitaliteit van een groter aantal
bewoners zodanig afgenomen dat zij niet zonder hulp en begeleiding een uitstapje kunnen maken.
Personeel en/of vrijwilligers van de instellingen gaan dan ook mee om samen met de chauffeur het
uitstapje te doen slagen. Een dag uit is inmiddels vaak veranderd in een half dagje uit.
Ritjes naar verdere bestemmingen als b.v. de 
Rotterdamse havens of naar Artis komen eigenlijk nooit
meer voor. Tegenwoordig heeft de bus een 
map aan boord met uitstapjes in de regio en met adressen van
rolstoelvriendelijke 
horecaondernemingen en vaak bezoeken we bekende plekjes uit de jeugd van onze
passagiers.

Bus 79a

ln alle jaren van haar bestaan heeft de stichting aan één ding nooit gebrek gehad; …aan vrijwilligers.
Zonder hen zou de bus geen meter meer rijden.
Elk kwartaal maakt een van de vrijwilligers een rittenplan voor de chauffeurs en de deelnemende instellingen.
De chauffeurs rijden niet alleen met de bewoners maar treden ook op als reisbegeleider, zij zorgen er ook
voor dat de bus tijdig haar onderhoud krijgt en wordt schoongemaakt. Ook kennen zij vaak de mooiste plekjes
in de regio. Voor veel bewoners zijn de chauffeurs vertrouwde gezichten geworden.
Het is ook niet meer zo dat iedereen die een rijbewijs heeft zonder meer geschikt is voor het rijden met
een bus hoogbejaarde, en vaak hulpbehoevende, ouderen. De maatschappij is sinds de oprichting
van de stichting dusdanig veranderd dat ook dit vrijwilligerswerk niet meer helemaal vrijblijvend kan zijn.
Voordat een chauffeur als vrijwilliger kan toetreden legt hij bij een rijschool een rij- en theorietest af en
in de jaren daarna wordt dat regelmatig herhaald. En ook al verloopt alles naar tevredenheid dan nog
komt er een moment dat wij afscheid moeten nemen van een chauffeur, namelijk op het moment dat hij de
70 jarige leeftijd heeft bereikt.Het is al vaker voorgekomen dat wij om die reden afscheid moesten nemen van
trouwe vrijwilligers.
Gelukkig zijn er tot op heden voldoende aanmeldingen van mannen die na een werkzaam leven graag nog een
steentje willen bijdragen als vrijwillige chauffeur.  De instroom van vrouwen en wat jongere vrijwilligers blijft
helaas wat achter bij onze behoeften. Het zou mooi zijn als we deze groep konden interesseren voor de stichting.
We zijn niet armlastig, er is voldoende belangstelling voor de uitstapjes en het kan ook voor jongeren heel
inspirerend zijn om met ouderen om te gaan.

Al met al is de stichting na al die jaren nog springlevend en voorziet zij nog steeds in een behoefte.
De laatste maanden is de stichting nog regelmatig in het nieuws geweest dit i.v.m. de aanschaf van een nieuwe
bus, waar we weer veel medewerking hebben gekregen van de ons bekende serviceclubs en andere instellingen.

foto3

Nieuwe bus

Mocht u geïnteresseerd zijn om als vrijwilliger te chaufferen of andere hand en spandiensten te
verrichten kunt u contact opnemen met dhr. W. Cornax (voorzitter v/d stichting) tel 06 – 129 733 05.